Serwis Internetowy Portal Orzeczeń używa plików cookies. Jeżeli nie wyrażają Państwo zgody, by pliki cookies były zapisywane na dysku należy zmienić ustawienia przeglądarki internetowej. Korzystając dalej z serwisu wyrażają Państwo zgodę na używanie cookies , zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

Rozwiń formularz wyszukiwania

Znaleziona liczba wyników
3150

II AKa 5/16

wyrok

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2016-02-16

Data publikacji: 2017-08-02

trafność 100%

Teza orzeczenia: W procesie opartym o zasadę skargowości żaden sąd nie jest uprawniony do tego, aby nakłonić oskarżyciela do przedstawienia określonej treści zarzutu i wniesienia aktu oskarżenia, jednak nie oznacza to, że jest związany literalną treścią tego ostatniego. Akt oskarżenia stanowi impuls niezbędny do podjęcia czynności przez sąd, a treść sformułowanego w nim zarzutu jest tylko procesową hipotezą podlegającą w toku postępowania ustawicznej weryfikacji. Dążąc zatem do ustalenia prawdy, sąd, gdy dostrzeże, iż treść zarzutu nie opisuje trafnie rzeczywistości, tak w znaczeniu przedmiotowym jak i podmiotowym, jest zobowiązany, po wykorzystaniu instytucji określonej w art. 399 k.p.k., zmienić opis czynu i kwalifikację prawną stosownie do ustalonych faktów. Granice oskarżenia wyznacza bowiem nie treść zarzutu, lecz poddane osądowi zdarzenie historyczne, które stanowiło podstawę zarzutu.
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 lutego 2016 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSA Henryk Komisarski Sędziowie: SSA Marek Hibner SSO del. do SA Wojciech Sych (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz przy udziale Prokuratora Prok.Okręg. del. do Prok. Apel. Alicji Woźniak po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2016 roku sprawy B. K. , oskarżonego o przestępstwo z art. 157 § 1 k.k. i art. 160 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. , z
Czytaj więcej»

II AKa 77/15

wyrok

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2015-06-30

Data publikacji: 2016-02-17

trafność 100%

Istotność:

Teza orzeczenia: Przepis art. 60§3 k.k. obliguje sąd do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia. Przepis ten dotyczy więc sprawcy popełniającego przestępstwo w grupie osób. Sprawca bowiem, by skorzystać z tej instytucji, musi współdziałać z innymi osobami, tj. co najmniej dwiema i powinien przekazać informacje dotyczące tychże osób. Na terminach 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. prowadzono postępowanie dowodowe. Sąd Okręgowy zaś błędnie w stosunku do nieobecnych oskarżonych zastosował przepis art. 376§2 k.p.k., bowiem przepis ten pozwala na prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który już złożył wyjaśnienia i nie stawił się na rozprawę odroczoną lub przerwaną bez usprawiedliwienia, ale w sytuacji, gdy oskarżony ten został zawiadomiony o terminie takiej rozprawy. Tymczasem oskarżone nie zostały zawiadomione o terminach rozprawy, mających miejsce 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. Przepis art. 117§2 k.p.k. wyraźnie stanowi, że czynności procesowej nie przeprowadza się m.in. wówczas, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się a brak dowodu, że została o niej powiadomiona. Skoro więc we wskazanych datach rozprawy brak było dowodu prawidłowego wezwania oskarżonych na te terminy rozprawy, to Sąd I instancji z obrazą art. 376§2 k.p.k. przeprowadził rozprawę pod ich nieobecność, która w tej sytuacji procesowej była obowiązkowa i nie pozwalała na odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 374§1 k.p.k. Oczywistym w tej sytuacji procesowej jest, że Sąd I instancji podejmując decyzję na podstawie art. 376§2 k.p.k. bez dysponowania dowodem prawidłowego zawiadomienia obu oskarżonych o terminie rozprawy w dniach 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. pozbawił oskarżone prawa do obrony na rozprawie głównej, na której ich udział był obowiązkowy. Powyższe więc wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania sprawy w obecności oskarżonego, o jakim mowa w art. 439§1 pkt 11 k.p.k., co doprowadziło do podjęcia z urzędu na mocy tego przepisu przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tej części.
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 czerwca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Henryk Komisarski Sędziowie: SSA Marek Hibner SSA Marek Kordowiecki (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Sylwii Fabiś po rozpoznaniu w dniu 30.06.2015 r. w sprawie A. G. , B. K. , M. S. i H. C. oskarżonych z art. 286§1 k.k. w zw. z art. 294§1 k.k. i art. 270§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w
Czytaj więcej»

II AKa 77/15

uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2015-07-06

Data publikacji: 2016-02-17

trafność 100%

Istotność:

Teza orzeczenia: Przepis art. 60§3 k.k. obliguje sąd do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia. Przepis ten dotyczy więc sprawcy popełniającego przestępstwo w grupie osób. Sprawca bowiem, by skorzystać z tej instytucji, musi współdziałać z innymi osobami, tj. co najmniej dwiema i powinien przekazać informacje dotyczące tychże osób. Na terminach 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. prowadzono postępowanie dowodowe. Sąd Okręgowy zaś błędnie w stosunku do nieobecnych oskarżonych zastosował przepis art. 376§2 k.p.k., bowiem przepis ten pozwala na prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego, który już złożył wyjaśnienia i nie stawił się na rozprawę odroczoną lub przerwaną bez usprawiedliwienia, ale w sytuacji, gdy oskarżony ten został zawiadomiony o terminie takiej rozprawy. Tymczasem oskarżone nie zostały zawiadomione o terminach rozprawy, mających miejsce 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. Przepis art. 117§2 k.p.k. wyraźnie stanowi, że czynności procesowej nie przeprowadza się m.in. wówczas, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się a brak dowodu, że została o niej powiadomiona. Skoro więc we wskazanych datach rozprawy brak było dowodu prawidłowego wezwania oskarżonych na te terminy rozprawy, to Sąd I instancji z obrazą art. 376§2 k.p.k. przeprowadził rozprawę pod ich nieobecność, która w tej sytuacji procesowej była obowiązkowa i nie pozwalała na odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 374§1 k.p.k. Oczywistym w tej sytuacji procesowej jest, że Sąd I instancji podejmując decyzję na podstawie art. 376§2 k.p.k. bez dysponowania dowodem prawidłowego zawiadomienia obu oskarżonych o terminie rozprawy w dniach 20.01.14 r., 27.01.14 r. i 30.06.14 r. pozbawił oskarżone prawa do obrony na rozprawie głównej, na której ich udział był obowiązkowy. Powyższe więc wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji obowiązku rozpoznania sprawy w obecności oskarżonego, o jakim mowa w art. 439§1 pkt 11 k.p.k., co doprowadziło do podjęcia z urzędu na mocy tego przepisu przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o uchyleniu zaskarżonego wyroku i przekazaniu sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w tej części.
UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 5 listopada 2014 r. w sprawie o sygn. akt XVI K 157/11 uznał: oskarżoną A. G. (1) za winną tego, że: I. w okresie od co najmniej dnia 26 września 2002r. do dnia 29 września 2008r. w P. , działając wspólnie i w porozumieniu z poniżej wskazanymi osobami, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyniąc sobie z opisanego poniżej procederu stałe źródło dochodów, będąc w okresie od 2002r. do 2004r. zatrudniona w firmie (..
Czytaj więcej»

II AKa 156/15

uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2015-12-28

Data publikacji: 2017-12-04

trafność 100%

UZASADNIENIE Oskarżeni stanęli przed Sądem Okręgowym w Poznaniu pod zarzutem popełnienia następujących przestępstw : M. K. (1) o to, że : I. w okresie od września 2011 roku do 21 maja 2012 roku na terenie województwa (...) , kierował zorganizowaną grupą, w skład której w różnym okresie czasu wchodzili: P. K. (1) , J. N. (1) , P. L. (1) oraz H. N. (1) , mającą na celu popełnianie przestępstw brania zakładników i przetrzymywania ich w celu zmuszania członków rodzin do płacenia okupu w zamian za ic
Czytaj więcej»

II AKa 79/16

uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2016-11-07

Data publikacji: 2017-12-18

trafność 100%

UZASADNIENIE Prokurator oskarżył: 1 A. S. (1) i J. Ż. (1) o to, że: I w okresie od 29 grudnia 1999 roku do 20 stycznia 2000 roku w O. , Ż. , Ż. i innych miejscowościach, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, doprowadzili pracowników Banku (...) S.A. I Oddział w O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 2.500.000 złotych PLN, w ten sposób, że S. i J. Ż. (1) jako współwłaściciele Spółki Cywilnej Przedsiębiorstwo (...) S.C z siedzib
Czytaj więcej»

II AKa 63/17

uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2017-09-01

Data publikacji: 2017-12-05

trafność 100%

Istotność:

Teza orzeczenia: - czyny z art. 278§1 k.k. oraz z art. 279§1 k.k. nie należą do katalogu przestępstw wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, co oznacza, iż uzyskane materiały operacyjne w ramach kontroli operacyjnej o te przestępstwa, nie mogą zostać wykorzystane w postepowaniu karnym jako dowód. - Nadal (...) (po dniu 15 kwietnia 2016 r.) obowiązuje zasada niedopuszczalności korzystania z materiałów uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej w sprawie o przestępstwa, które nie należą do wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż, tak jak to już wcześniej powiedziano, odwołując się do normy konstytucyjnej, przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco. Natomiast wolą ustawodawcy, poprzez wprowadzenie do Kodeksu postępowania karnego przepisu art. 168b było umożliwienie prokuratorowi wprowadzenia do postępowania karnego, uzyskanego w toku legalnej kontroli operacyjnej, dowodu popełnienia przez osobę, wobec której była stosowana kontrola, jak i przez osobę inną każdego „innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego”. Takie ujęcie oznacza, iż nie jest niezbędne, aby ujawnione przestępstwo stanowiło tzw. „czyn katalogowy”, natomiast istotne jest, aby było to przestępstwo ścigane z urzędu lub przestępstwo skarbowe. - właściwa interpretacja przepisu art. 168b k.p.k. nakazuje przyjąć, iż prokurator ma kompetencję do podjęcia decyzji w przedmiocie wykorzystania takiego dowodu w toku całego postępowania przygotowawczego, aż do etapu sformułowania i wniesienia do właściwego sądu aktu oskarżenia. Wystarczające przy tym będzie samo zgłoszenie wraz z wniesieniem aktu oskarżenia tego dowodu na poparcie oskarżenia
UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt III K 221/13 uznał: I. oskarżonych P. P. (1) , K. P. (1) , P. C. , Z. M. (1) , P. K. , T. K. , M. A. , R. K. (1) , R. G. (1) , A. N. , K. P. (2) , A. C. (1) , M. W. (1) i M. S. (1) za winnych tego, że w okresie od 20 stycznia 2012 r. do 5 czerwca 2012 r. (dot. P. P. (1) ), od 18 stycznia 2012 r. do 15 kwietnia 2012 r. (dot. K. P. (1) ), od 18 stycznia 2012 r. do 7 marca 2012 r. (dot. P. C. ), od 2 liteg
Czytaj więcej»

II AKa 213/16

uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2017-01-02

Data publikacji: 2017-12-18

trafność 100%

Teza orzeczenia: Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie wyłączył zabójstwa z kategorii spraw w których unormowanie z art. 25 § 3 k.k. ma zastosowanie i nie jest rzeczą niniejszego postępowania, dywagowanie, czy unormowanie to, bardzo korzystne dla sprawy i z istoty swojej zapewne kontrowersyjne, zasługuje na społeczną aprobatę. Przepis ten jest tak skonstruowany, że wszędzie tam, gdzie występują objęte nim okoliczności, musi a nie może być zastosowany.
UZASADNIENIE R. P. został oskarżony o to, że: 17 lutego 2016 roku w miejscowości S. , w województwie (...) , w lokalu mieszkalnym zlokalizowanym przy ulicy (...) , używając niebezpiecznego narzędzia w postaci noża, o długości brzeszczotu wynoszącej 21 cm, działając z zamiarem bezpośrednim pozbawienia życia zadał A. P. tym narzędziem co najmniej pięć ciosów, w okolice klatki piersiowej, powodując w ten sposób sześć ran kłutych, z których: ⚫ pierwsza - o wymiarach 3x2, 3 cm, ukośna, kształtu trójk
Czytaj więcej»

II AKa 213/16

wyrok

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2016-12-20

Data publikacji: 2017-12-18

trafność 100%

Teza orzeczenia: Nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nie wyłączył zabójstwa z kategorii spraw w których unormowanie z art. 25 § 3 k.k. ma zastosowanie i nie jest rzeczą niniejszego postępowania, dywagowanie, czy unormowanie to, bardzo korzystne dla sprawy i z istoty swojej zapewne kontrowersyjne, zasługuje na społeczną aprobatę. Przepis ten jest tak skonstruowany, że wszędzie tam, gdzie występują objęte nim okoliczności, musi a nie może być zastosowany.
Sygn. akt II AKa 213/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 grudnia 2016 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Marek Hibner (spr.) Sędziowie: SSA Maciej Świergosz SSO del. do SA Sławomir Siwierski Protokolant: st.sekr.sąd. Magdalena Ziembiewicz przy udziale Marcina Jakimowicza Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Świebodzinie po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy R. P. oskarżonego z art. 148 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez
Czytaj więcej»

II AKa 181/15

uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2016-02-01

Data publikacji: 2017-11-22

trafność 100%

Istotność:

UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2015 r. w sprawie o sygn. akt XVI K 130/14 uznał: I. oskarżonego S. M. (1) za winnego tego, że: 1. w dniu 22 listopada 2013 roku w miejscowości C. , działając w warunkach art. 64§2 k.k. , będąc uprzednio skazanym w warunkach art. 64§1 k.k. po odbyciu kary co najmniej 1 roku pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub w części ostatniej kary popełnił ponownie umyślne przestępstwo rozboju i przestępstwo przeciwko ży
Czytaj więcej»

II AKa 63/17

wyrok

Sąd Apelacyjny w Poznaniu

Data orzeczenia: 2017-07-07

Data publikacji: 2017-12-05

trafność 100%

Istotność:

Teza orzeczenia: - czyny z art. 278§1 k.k. oraz z art. 279§1 k.k. nie należą do katalogu przestępstw wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, co oznacza, iż uzyskane materiały operacyjne w ramach kontroli operacyjnej o te przestępstwa, nie mogą zostać wykorzystane w postepowaniu karnym jako dowód. - Nadal (...) (po dniu 15 kwietnia 2016 r.) obowiązuje zasada niedopuszczalności korzystania z materiałów uzyskanych w wyniku kontroli operacyjnej w sprawie o przestępstwa, które nie należą do wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż, tak jak to już wcześniej powiedziano, odwołując się do normy konstytucyjnej, przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco. Natomiast wolą ustawodawcy, poprzez wprowadzenie do Kodeksu postępowania karnego przepisu art. 168b było umożliwienie prokuratorowi wprowadzenia do postępowania karnego, uzyskanego w toku legalnej kontroli operacyjnej, dowodu popełnienia przez osobę, wobec której była stosowana kontrola, jak i przez osobę inną każdego „innego przestępstwa ściganego z urzędu lub przestępstwa skarbowego”. Takie ujęcie oznacza, iż nie jest niezbędne, aby ujawnione przestępstwo stanowiło tzw. „czyn katalogowy”, natomiast istotne jest, aby było to przestępstwo ścigane z urzędu lub przestępstwo skarbowe. - właściwa interpretacja przepisu art. 168b k.p.k. nakazuje przyjąć, iż prokurator ma kompetencję do podjęcia decyzji w przedmiocie wykorzystania takiego dowodu w toku całego postępowania przygotowawczego, aż do etapu sformułowania i wniesienia do właściwego sądu aktu oskarżenia. Wystarczające przy tym będzie samo zgłoszenie wraz z wniesieniem aktu oskarżenia tego dowodu na poparcie oskarżenia
WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lipca 2017 roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu II Wydział Karny w składzie : Przewodniczący: SSA Marek Hibner Sędziowie: SSA Marek Kordowiecki (spr.) SSA Izabela Pospieska Protokolant: st. sekr. sąd. Magdalena Ziembiewicz przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Danuty Błaszyk po rozpoznaniu w dniu 27.06.2017 r. sprawy: 1. P. P. oskarżonego z art. 258§1 k.k. oraz z art. 279§1 k.k. i art. 13§1 k.k. w zw. z art. 279§1 k.k. w zw. z art. 1
Czytaj więcej»