Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 grudnia 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu I Wydział Cywilny i Własności Intelektualnej

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Gulczyńska

Protokolant: sekr. sąd. Wiktoria Mozgała

po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2025 r. w Poznaniu

na rozprawie

sprawy z powództwa Stowarzyszenie (...) w W.

przeciwko (...) sp. z o.o. w B.

o zobowiązanie do udzielenia informacji

na skutek apelacji pozwanego

od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach

z dnia 30 czerwca 2023 r. sygn. akt XXIV GW 433/22

I.  oddala apelację;

II.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda 4.050 zł tytułem kosztów postępowania odwoławczego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia.

Małgorzata Gulczyńska

UZASADNIENIE

Powód Stowarzyszenie (...) z siedzibą w W. wniósł o zobowiązanie pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B., na podstawie art. 48 ustawy z 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, do udzielenia powodowi, na piśmie oraz w formie elektronicznej (np. w formacie E.), w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku w sprawie, informacji o wyprodukowanych (zwielokrotnionych) od 1 stycznia 2015 r. do dnia wydania wyroku w sprawie nośnikach dźwięku oraz obrazu i dźwięku oraz zwielokrotnionych na nich utworach obejmujących następujące dane:

– nazwa lub imię i nazwisko podmiotu, który zlecił zwielokrotnienie (reprodukowanie) lub – w przypadku działania agentów lub pośredników – podmiotu, na którego rzecz zwielokrotnienie (reprodukowanie) zostało zlecone lub jest dokonywane,

– adres podmiotu zlecającego zwielokrotnienie (reprodukowanie) lub – w przypadku działania agentów lub pośredników – podmiotu, na rzecz którego zwielokrotnienie (reprodukowanie) zostało zlecone lub jest dokonywane (z uwzględnieniem informacji o adresie siedziby: ulica, numer domu/lokalu, miasto, kod pocztowy, kraj),

– tytuł nośnika,

– numer katalogowy nośnika (jeśli został nadany),

– liczba wyprodukowanych egzemplarzy danego nośnika, z uwzględnieniem jego rodzaju oraz z podaniem daty produkcji.

Wniósł jednocześnie o obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

Pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy w Katowicach uwzględnił powództwo w całości i zasądził od pozwanej na rzecz powoda 5.717 zł tytułem kosztów procesu. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące fakty.

Powód jest stowarzyszeniem, którego celem działania jest m. in. zbiorowe zarządzanie autorskimi prawami majątkowymi oraz ochrona praw autorskich i reprezentowanie interesów twórców.

Decyzją z 1 lutego 1995 r., sygn. (...)Minister Kultury i Sztuki udzielił powodowi zezwolenia za zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi. Udzielone zezwolenie zostało następnie zmienione decyzją Ministra Kultury i Sztuki z 23 października 1998 r., sygn. (...) (...) (...) oraz decyzją Ministra Kultury z 28 lutego 2003 r., sygn. (...) Zezwolenie określało zakres wykonywania zbiorowego zarządu – rodzaje utworów, które objęte są zezwoleniem oraz pola eksploatacji tych utworów. Zezwolenie udzielono powodowi na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów: słownych, muzycznych, słowno-muzycznych, choreograficznych, pantomimicznych, słownych, muzycznych, słowno-muzycznych i choreograficznych w utworze audiowizualnym, na następujących polach eksploatacji: utrwalanie, zwielokrotnianie, wprowadzanie do obrotu, wprowadzanie do pamięci komputera, publiczne wykonanie, publiczne odtwarzanie, wyświetlanie, wystawianie, użyczenie i najem, nadanie za pomocą wizji łub fonii przewodowej albo bezprzewodowej przez stację naziemną, nadanie za pośrednictwem satelity, reemisja, publiczne udostępnianie utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

Decyzją z 23 lutego 2021 r. Minister Kultury, (...) Narodowego i (...) o sygn. (...) (...) zmienił udzielone powodowi zezwolenie na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi oraz nadał temu zezwoleniu jednolite brzmienie. Obecnie powód dysponuje zezwoleniem na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów słownych, muzycznych, słowno-muzycznych, choreograficznych, pantomimicznych oraz słownych, muzycznych, słowno-muzycznych i choreograficznych w utworze audiowizualnym na polach eksploatacji w postaci utrwalania, zwielokrotniania, wprowadzania do obrotu, użyczania i najmu, publicznego wykonywania, publicznego wystawiania, publicznego wyświetlania i publicznego odtwarzania, nadawania, reemitowania oraz publicznego udostępniania utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym.

Powód zawiera z twórcami umowy o zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi, na mocy których obejmuje w zbiorowe zarządzanie na zasadach przeniesienia powierniczego autorskie prawa majątkowe względem wszystkich stworzonych przez nich utworów w obszarze pól eksploatacji wskazanych w zezwoleniu. Na mocy zawieranych umów powód udziela licencji względem utworów oraz pobiera wynagrodzenia tytułem ich udzielenia, pobiera, dzieli i wypłaca przychód z praw, monitoruje korzystanie z utworów przez użytkowników i dochodzi ochrony praw autorskich na drodze sądowej i pozasądowej. Powód zawiera z producentami i użytkownikami umowy licencyjne w zakresie korzystania z utworów twórców, którzy zawarli z nim umowy o zbiorowe zarządzanie. Przedmiotem udzielanych licencji jest m. in. utrwalanie dźwiękowe i zwielokrotnianie utworów na nośnikach dźwięku oraz wprowadzanie tych nośników do obrotu, utrwalanie dźwiękowe utworów i zwielokrotnianie tych utworów na nośnikach dźwięku lub nośnikach dźwięku i obrazu oraz następnie wprowadzanie tych nośników do obrotu oraz zwielokrotnianie filmu na płytach (...)w celu dokonania zainkasowania wynagrodzeń za wykorzystanie w filmie utworów muzycznych, słowno-muzycznych, choreograficznych i słownych twórców zrzeszonych w (...). Wysokość wynagrodzenia z tytułu udzielanych licencji ustalana jest w oparciu o tabele wynagrodzeń, w tym tabelę stawek wynagrodzeń autorskich za zwielokrotnienie utworów na nośnikach dźwięku i obrazu, w ramach której wyodrębniona jest cześć poświęcona płytom (...) B. (...) oraz kasetom (...).

Pozwana prowadzi działalność gospodarczą w zakresie m. in. reprodukcji zapisanych nośników informacji, działalności wydawniczej oraz związanej z produkcją filmów, nagrań video, programów telewizyjnych, nagrań dźwiękowych i muzycznych. Pozwana dokonuje replikacji (kopiowania) płyt (...)w obszarze zawartych na nich plików, a także nagrania takowych plików na płyty z wykorzystaniem przygotowanego przez klienta obrazu zawartości płyty.

Tłocznie płyt ewidencjonują dane dotyczące ilości wyprodukowanych nośników oraz nazw i danych utworów na nich zawartych. Do danych tych zalicza się tytuł utworu, imię i nazwisko twórcy, numer katalogowy, tytuły nośników i datę produkcji nośnika. Dane uzyskane od tłoczni są decydujące dla ustalenia wysokości wynagrodzeń autorskich, w państwach europejskich poza Polską tłocznie współpracują z organizacjami zbiorowego zarządzania. W Polsce tłocznie są takiej współpracy niechętne.

Skierowane do pozwanej zamówienia składane są na odpowiednim formularzu lub na własnym piśmie zleceniodawcy. Zamówienie zawiera tytuł, imię i nazwisko, nazwę twórcy. Zamówienia są ewidencjonowane w systemie elektronicznym, który zawiera imię i nazwisko lub nazwę podmiotu zlecającego zamówienie oraz jego adres, tytuł zwielokrotnionego nośnika. Pozwana nie weryfikuje prawidłowości danych złożonych przez klientów. Wskazane powyżej dane, wygenerowane przez pozwaną, a także informacja o ilości zwielokrotnionych egzemplarzy są w posiadaniu u producentów fonogramów.

Powód uzyskuje dane o ilości wyprodukowanych płyt oraz ich zawartości także od producentów fonogramów, jednakże dane te nie są na tyle precyzyjne, żeby możliwe było skuteczne ustalenie wysokości wynagrodzeń należnych powodowi.

Pozwana współpracowała z powodem w latach 1998-2005. Wówczas przekazywała powodowi w formie elektronicznej faktury wystawiane przez nią na rzecz jej kontrahentów. Dane te były przydatne dla powoda.

Pismem z 23 lutego 2021 r., doręczonym pozwanej 1 marca 2021 r., powód zaproponował zawarcie umowy o trwałej współpracy pomiędzy jej stronami w zakresie udzielania informacji o wszystkich dokonywanych zwielokrotnieniach nośników lub udostępnienia w formie elektronicznej systemu księgowego umożliwiającego uzyskanie informacji o zwielokrotnieniach. Pozwana nie odpowiedziała na powyższe pismo.

Pismem z 5 maja 2021 r., doręczonym pozwanej 14 maja 2021 r., powód wezwał ją do przesłania informacji o wyprodukowanych w tłoczni pozwanej nośnikach dźwięku oraz dźwięku i obrazu z wyszczególnieniem zawartych w piśmie danych wskazując, że informacje te są niezbędne do określenia wysokości wynagrodzeń autorskich. 1 czerwca 2021 r. pozwana odmówiła spełnienia żądań powoda.

Ustalając powyższy stan faktyczny Sąd oparł się na dokumentach, a także na zeznaniach świadków A. K., R. L., M. D. i B. A..

W ocenie Sądu Okręgowego powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Sąd I instancji przywołał treść art. 1 pkt 1, art. 3 pkt 1 i pkt 2. oraz art. 48 ustawy z 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (określanej dalej jako: „u.z.z.”). Z ich treści wynika, że jedynym podmiotem uprawnionym do dochodzenia roszczenia informacyjnego jest organizacja zbiorowego zarządzania, która może domagać się informacji oraz dokumentów w zakresie jej działalności, zaś zakres ten wyznaczany jest w głównej mierze przez udzielone przez ministra zezwolenie. Pojęcie zakresu działalności należy rozumieć jako odnoszące się do sfery wyznaczonej przez kategorię uprawnionych, rodzaj utworów lub dóbr pokrewnych oraz pola eksploatacji, w odniesieniu do których działa dana organizacja (K. Wojciechowski [w:] Komentarz do ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi [w:J Ustawy autorskie. Komentarze. Tom 11, red. R. Markiewicz, Warszawa 2021, art. 48.). Ponadto objęte żądaniem ich udostępnienia informacje lub dokumenty muszą być niezbędne do określenia wysokości dochodzonych przez nią wynagrodzeń i opłat. Wymagana „niezbędność” informacji obejmuje informacje konieczne do ustalenia, czy doszło do wkroczenia w sferę objętą zarządem, czy są podstawy do wystąpienia do sądu i w jakim zakresie żądań, czy są podstawy do dokonania weryfikacji już uzyskanych kwot oraz do umożliwienia ich właściwej redystrybucji. Informacjami lub dokumentami niezbędnymi w rozumieniu w/w przepisu są więc takie, które przedstawiają okoliczności, od których uzależnione są należne twórcom wynagrodzenia i opłaty. Przykładowo są to wielkość sprzedaży użytkownika, jego przychody i zyski (wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 2019 r., V CSK 553/17, LEX nr 2618531).

Powód wykazał, że jest organizacją zbiorowego zarządzania w rozumieniu ustawy oraz że objęte żądaniem informacje i dokumenty są niezbędne do określenia dochodzonych przez niego roszczeń i że roszczenia te mieszczą się w granicach udzielonego mu zezwolenia.

Sąd nie uwzględnił zarzutu, że powód powinien był skierować roszczenie przeciwko podmiotom, które zlecają zwielokrotnianie. Adresat roszczenia z art. 48 u.z.z. nie został w jego treści wskazany. W związku z tym należy przyjąć, że może być nim każdy, kto taką niezbędną informację lub dokument posiada, niezależnie od tego czy jest on naruszycielem (wyrok Sądu Najwyższego z 27 listopada 2015 r., I CSK 956/14, LEX nr 1994020). Roszczenie informacyjne może być kierowane do osoby trzeciej, nawet niebędącej podmiotem zobowiązanym do zapłaty, o ile posiada on wiedzę niezbędną dla ustalenia wynagrodzenia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 26 maja 2020 r., I ACa 603/19, LEX nr 3044776).

Pozwana podniosła również, że powód nie wykazał przesłanki niezbędności i celowości pozyskania informacji. Tymczasem materiał dowodowy, w szczególności zeznania A. K. i R. L., potwierdza, że powód nie dysponuje pełnymi danymi od innych podmiotów, zwłaszcza producentów fonogramów, które pozwalałyby na zweryfikowanie czy podmioty zobowiązane do uiszczenia opłat licencyjnych wywiązują się z zobowiązań w pełnym zakresie.

Nieistotna jest kwestia ewentualnego wytoczenia powództwa w oparciu o uzyskane dane. Do organizacji zbiorowego zarządzania należy wybór, jaki poczyni użytek z uzyskanych informacji, w szczególności to czy i o jakie roszczenie wystąpi na drogę sądową, a podstawa faktyczna i prawna powództwa będzie podlegała weryfikacji w tym postępowaniu. Nieistotna jest także okoliczność braku wskazania przez powoda podmiotu, przeciwko któremu zamierza wystąpić z powództwem, albowiem dopiero na podstawie uzyskanych informacji możliwe będzie stwierdzenie czy jakiekolwiek zobowiązanie, będące źródłem obowiązku pozwanego powstało, a jeżeli tak, czy już wygasło ze skutkiem zaspokojenia w całości lub w części, np. na skutek dobrowolnego świadczenia, czy też istnieje nadal (wyrok Sądu Najwyższego z 27 listopada 2019 r., II CSK 707/18, LEX nr 2775624, K. Wojciechowski [w:] Komentarz do ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi [w:] Ustawy autorskie. Komentarze. Tom 11, red. R. Markiewicz, Warszawa 2021, art. 48.).

Sąd nie uwzględnił również zarzutu zbyt szerokiego sformułowania żądania, co pozwoliłoby powodowi na zapoznanie się z całością jej działalności i narażałoby ją na ujawnienie tajemnicy przedsiębiorstwa. Strony nie pozostają w stosunku konkurencji, powód nie jest nawet przedsiębiorcą, stąd nie sposób uznać, żeby wykorzystał on dane przeciwko pozwanej w celu jej zaszkodzenia lub też poprawy własnej pozycji gospodarczej jej kosztem. Ponadto kwestia tajemnicy przedsiębiorstwa była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, mianowicie stwierdził on, że strona pozwana nie może zasłaniać się tajemnicą przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy powód nie jest przedsiębiorcą, bowiem może on korzystać z uzyskanych informacji tylko w związku z dochodzeniem roszczeń i ma obowiązek zachowania ich w poufności, zaś za ewentualne ujawnienie ponosi odpowiedzialność na zasadach ogólnych (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2011 r., P 18/2009, OTK ZU 2011, nr 8A, poz. 81).

Dane, których domaga się powód pozwolą na ustalenie wysokości wynagrodzeń należnych reprezentowanym twórcom związanych ze zwielokrotnieniem ich utworów, jak również pozwolą na zweryfikowanie, czy wynagrodzenia te są w ogóle uiszczane i czy w odpowiedniej wysokości. Są niezbędne, celowe i konieczne do wypełnienia ustawowych obowiązków powoda. Bez znaczenia pozostaje fakt, że składający zamówienia u pozwanej składają oświadczenia o przysługiwaniu im praw autorskich i/lub pokrewnych do utworów, które mają być zwielokrotnione.

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut przedawnienia. Na podstawie art. 118 k.c. oraz art. 5 ustawy z 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw stwierdził, że do roszczeń powstałych przed 9 lipca 2018 r. i w tym dniu nieprzedawnionych, stosuje się od tej daty nowe przepisy, zatem roszczenie powoda uległoby przedawnieniu 31 grudnia 2024 r.

O kosztach procesu orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. Na koszty procesu obciążające pozwaną w wysokości 5.717 zł składały się opłata od pozwu w wysokości 300 zł, 5.400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z § 2 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa zgodnie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.).

Apelację od powyższego wyroku wniosła pozwana spółka zaskarżając go w całości oraz wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu za obie instancje, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania apelacyjnego. Apelująca zarzuciła:

I.  naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.  art. 233 k.p.c. poprzez pobieżną i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, powodującą wydanie wyroku w oparciu o twierdzenia uchybiające zasadom logiki i doświadczenia życiowego, w postaci:

– błędnego ustalenia, że powód wykazał, iż żądane przez niego informacje są niezbędne do dochodzenia ewentualnych roszczeń w przedmiocie wynagrodzeń i opłat,

– pominięcia istotnej części zeznań świadka B. A., z których wynika, że pozwana nie jest w posiadaniu informacji w zakresie żądanym przez powoda, skutkujące błędnym uznaniem za udowodnione okoliczności faktycznych wskazywanych przez powoda, a w konsekwencji uwzględnieniem powództwa;

2.  art. 327 ¹ § 1 k.p.c. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku faktów, które Sąd Okręgowy uznał za udowodnione oraz przyczyn, dla których dowodom przyznał walor wiarygodności i mocy dowodowej, a jedynie ograniczenie się do zbiorczej oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów, podczas gdy powyższe elementy uzasadnienia są wymagane przez prawo, co uniemożliwia poznanie dokładnych przyczyn, z uwagi na które Sąd I instancji odmówił słuszności twierdzeniom pozwanego, a w konsekwencji niemożność poznania rzeczywistych podstaw rozstrzygnięcia;

II.  naruszenie art. 48 u.z.z. przez jego błędne zastosowanie pomimo braku wykazania przez powoda wszystkich przesłanek zasadności roszczenia informacyjnego.

Powód wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanego na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym (k. 250 i k. 263).

Uznając apelację za niezasadną Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. Skarżąca nie wskazała jednostki redakcyjnej tego artykułu. Niewątpliwie jednak Sąd Okręgowy nie stosował przepisu art. 233 § 2 k.p.c., a skarżąca w uzasadnieniu apelacji nie przywołuje argumentów na potrzebę jego zastosowania.

Przepis art. 233 § 1 k.p.c. dotyczy natomiast oceny mocy i wiarygodności dowodów. Sąd pierwszej instancji uznał za wiarygodne wszystkie dowody, w tym zeznania świadka B. A., które skarżąca uznaje za istotne w sprawie. Uzasadnienie zarzutu nie koresponduje zatem z normą, którą Sąd miał niewłaściwie zastosować.

Jeśli skarżąca uznaje, że z zeznań powołanego świadka wynikają fakty, których Sąd nie ustalił, to zgodnie z art. 368 § 1 ¹ k.p.c. winna postawić zarzut co do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia i wskazać istotne dla rozstrzygnięcia fakty nieustalone przez sąd pierwszej instancji, a jeśli – jak w tym przypadku – wynikają one z dowodu utrwalonego za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk albo obraz i dźwięk, oznaczyć część zapisu dotyczącą tego faktu (art. 368 § 1 ³ k.p.c.), czego nie uczyniła.

Już tylko dodatkowo Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że dowody przeprowadza się na fakty przywołane przez stronę i zaprzeczone przez stronę przeciwną (art. 229 k.p.c.). Tymczasem przed Sądem pierwszej instancji pozwana nie twierdziła, że nie przechowuje informacji objętych żądaniem powoda. Nie było więc podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w tym kierunku. Nawet w apelacji brak definitywnego twierdzenia, że pozwana żądanymi informacjami nie dysponuje. Ponadto z zeznań świadka wynika tyle tylko, że nie wie, czy informacje takie są przechowywane.

Ocena czy żądane przez powoda informacje są niezbędne do dochodzenia ewentualnych roszczeń w przedmiocie wynagrodzeń i opłat, to kwestia stosowania prawa materialnego, a nie oceny dowodów. I w tym przypadku skarżący nie przedstawił argumentacji zgodnej z postawionym zarzutem. Zarzut w istocie jest powtórzeniem zarzutu naruszenia art. 48 u.z.z.

W uzasadnieniu apelacji skarżąca odwołuje się do zeznań świadków A. K. i R. L., ale nie kwestionuje ich wiarygodności. Odwołując się do tych zeznań stara się wykazać brak własnej biernej legitymacji procesowej, co jest zagadnieniem z zakresu prawa materialnego. Powód wykazał natomiast, także zeznaniami powołanych świadków, że prowadzenie kontroli nie jest w pełni skuteczne bez danych, którymi dysponuje pozwany. Pozwolą one bowiem na poszerzenie kręgu kontrolowanych podmiotów i konfrontacje uzyskanych w trakcie kontroli informacji z tymi przekazanymi przez pozwaną. Twierdzenia te są logiczne i zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego.

Oczywiście nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 327 ¹ § 1 k.p.c. Sąd uznał wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie za wiarygodne, a apelujący oceny tej nie podważa. Nie ma więc potrzeby prowadzenia szerszych rozważań w tym zakresie.

Jasna jest także podstawa faktyczna rozstrzygnięcia, a wyczerpujące rozważania prawne wskazują zastosowane przepisy oraz odnoszą się do dorobku doktryny i orzecznictwa. Sąd Okręgowy odwołał się do wszystkich przesłanek zastosowania art. 48 u.z.z. oraz do wszystkich argumentów przywoływanych przez pozwaną w toku sporu. W szczególności wykazał, że została spełniona przesłanka „niezbędności informacji”. Ponieważ apelacja nie zawiera w tej mierze nowych argumentów, zbędne jest powtarzanie rozważań prawnych, które zawarte już zostały w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i odnoszą się już wyczerpująco do tej kwestii.

Podsumowując, Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne zarówno ustalone przez Sąd Okręgowy fakty, jak i poczynione rozważania prawne.

Apelację oddalono na podstawie art. 385 k.p.c.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda ustalono na podstawie § 15 ust. 3, § 2 pkt 6 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265.tj.).

SSA Małgorzata Gulczyńska

(...)

starszy sekretarz sądowy

K. K.