Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

XVII Ka 117/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku, sygn. akt (...)

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

R. W.

Uprzednia karalność oskarżonego

Karta karna

1210- (...)

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

-----

-----

-----

-----

-----

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1.

Karta karna

Wiarygodny wydruk z systemu urzędowego

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

-----

-----

-----

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1.  Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się znęcania nad pokrzywdzoną w sytuacji, gdy istnieją poważne wątpliwości co do wiarygodności pokrzywdzonej oraz innych dowodów ujawnionych w sprawie, które potwierdzały co najmniej wzajemność niestosownych zachowań.

2.  Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony dopuścił się czynu polegającego na uszkodzeniu ciała pokrzywdzonej, a z uwagi na okoliczność sprawy również na godzeniu się ze śmiercią pokrzywdzonej – w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to, że pokrzywdzona została pobita przez oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego w żadnej mierze nie zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie doprowadziła do ujawnienia uchybień w procedowaniu sądu okręgowego, które mogłyby doprowadzić do błędnego ustalenia przez sąd I instancji stanu faktycznego w zakresie sprawstwa oraz winy oskarżonego. W ocenie sądu odwoławczego, podniesione przez obrońcę oskarżonego zarzuty stanowią jedynie wyraz dezaprobaty względem zaskarżonego orzeczenia oraz nieuzasadnioną polemikę z rozstrzygnięciem sądu I instancji.

Niejako na wstępie, dla wyczyszczenia przedpola dalszych rozważań, wskazać trzeba, że R. W. stanął przed sądem w niniejszej sprawie oskarżony o popełnienie dwóch przestępstw. Sąd I instancji skazał natomiast podsądnego za 3 czyny: przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. oraz za występek z art. 278 § 1 i 1a k.k. w zw. z art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

Obrońca oskarżonego w wywiedzionym środku odwoławczym wskazał, że zaskarża wyrok w całości oraz wniósł o „uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów”. Analiza zarzutów apelacyjnych oraz uzasadnienia apelacji prowadzi jednak do wniosku, że skarżący zakwestionował jedynie fakt przypisania R. W. sprawstwa i winy w zakresie przestępstwa znęcania oraz przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu pokrzywdzonej. W wywiedzionym środku odwoławczym nie sposób doszukać się argumentacji kwestionującej rozstrzygnięcia sądu I instancji w zakresie występku zarzuconego oskarżonemu w punkcie II części wstępnej zaskarżonego wyroku, a przypisanego mu w punkcie 4 części rozstrzygającej. Uznać tym samym należało, że z wyrokiem sadu okręgowego w odniesieniu do występku przeciwko mieniu, obrona się pogodziła, zwłaszcza w obliczu faktu, że R. W. w tym zakresie nie kwestionował swojego sprawstwa, przyznając się do winy.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż sąd I instancji w sposób właściwy przeprowadził postępowanie dowodowe, następnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku postępowania, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał zarówno sprawstwo, jak i winę oskarżonego R. W. w zakresie przypisanych mu czynów. Ocena materiału dowodowego została dokonana przez sąd okręgowy z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k., jest oceną wszechstronną i bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczeniem życiowym oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych. Swoje stanowisko sąd I instancji w sposób szczegółowy i przekonywujący umotywował w pisemnym uzasadnieniu. Uzasadnienie to jako pełne, jasne i logiczne odpowiada wymaganiom art. 424 k.p.k., umożliwiając pełną kontrolę odwoławczą zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przypomnieć należy, że zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem przedstawianym tak w doktrynie, jak i orzecznictwie sądów powszechnych, przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności w przypadku innych dowodów, pozostaje pod ochroną normy art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku. Dokonanie odmiennej oceny dowodów przez stronę postępowania, z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, bez wskazania błędów natury faktycznej, logicznej, usterek w rozumowaniu, oparciu się na nieujawnionym materiale dowodowym, a zwłaszcza oparcie twierdzeń na wybiórczo wybranej części materiału dowodowego nie może prowadzić do podważenia wyroku sądu I instancji.

Wreszcie też podkreślić trzeba, że obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę, dotyczy nie tylko sądu orzekającego, ale także skarżącego, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zanegowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd w kontekście zasad wiedzy (w szczególności logicznego rozumowania) oraz doświadczenia życiowego, oceniając cały zebrany materiał dowodowy (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.12.2017 r. sygn. II KK 424/17 lex nr 1713865).

Mając na względzie poczynione powyżej uwagi należy stwierdzić, iż obrońca oskarżonego w wywiedzionej apelacji nie wykazał tego rodzaju błędów w rozumowaniu sądu I instancji. Mianowicie analiza zarówno treści podniesionych zarzutów, jak i uzasadnienia apelacji prowadzi do wniosku, iż mimo że apelujący zakwestionował ustalenia faktyczne dotyczące przyjęcia, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, to jednak nie wykazał błędu w procedowaniu sądu I instancji polegającego na niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd „braku") bądź też, by ocena dowodów została przez sąd dokonana z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów (błąd „dowolności").

Apelacja obrońcy oskarżonego zmierzała do wykazania, iż na podstawie braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy – w tym błędnej oceny wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań pokrzywdzonej, jak również bliżej niedookreślonych pozostałych dowodów – sąd meriti dokonał błędnych ustaleń faktycznych skutkujących przyjęciem, że oskarżony wypełnił znamiona czynów zabronionych.

Podkreślenia wymaga, że sąd okręgowy bardzo wnikliwie i wyczerpująco odniósł się do dowodów z zeznań pokrzywdzonej i wyjaśnień oskarżonego. Ocenę tychże dowodów sąd apelacyjny w całości podziela. Zwrócić należy tu uwagę na labilność postawy procesowej oskarżonego, nielogiczność wypowiadanych przez niego na kolejnych etapach postępowania twierdzeń, która nie pozwala, w świetle przede wszystkim dowodów z zeznań M. H., S. Ś., G. Z., M. M., M. P., M. S., O. K. i N. S. oraz częściowo – E. S., uznać wiarygodności wyjaśnień podsądnego. Z kolei wypowiedzi E. S. zostały pozytywnie zweryfikowane przez biegłą psycholog, która wskazała, że pokrzywdzona składając zeznania nie wypełniała luk pamięciowych (wynikających czy to ze spożytego alkoholu, czy będących wynikiem pobicia) dowolną treścią, rzetelnie informując o niepamięci fragmentów zdarzenia. Zauważyć trzeba, że pokrzywdzona była w swoich zeznaniach bardzo wyważona – nie wskazywała jak dokładnie przebiegało pobicie jej przez oskarżonego, a informowała jedynie o tych fragmentach, które pozostały w jej pamięci (jak np. zamachnięcie się butelką).

Ewidentnie pokrzywdzona, zeznając przed sądem, starała się przedstawić oskarżonego w korzystnym świetle. Twierdzenia tej treści słusznie uznał sąd okręgowy za niewiarygodne. Pokrzywdzona jest osobą związaną emocjonalnie ze stosującym przemoc w relacjach podsądnym, uzależnioną od alkoholu; jej droga życiowa, brak wykształcenia, zawodu, pracy - wszystko to czyni ją człowiekiem nie do końca przystosowanym społecznie, nieumiejącym poradzić sobie z przemocowym partnerem. W świetle jednak kategorycznych, konsekwentnych zeznań M. H., S. Ś. i N. S. nie ulegało wątpliwości, że E. S., w okresie objętym zarzutem, była ofiarą znęcania ze strony R. W.. Mimo, że sama nadużywała alkoholu, mimo, że dochodziło między nią a partnerem do konfliktów, to jednak z zeznań świadków i jej samej wynika jednoznacznie, że to oskarżony miał w tych konfliktach przewagę i stosował wobec niej brutalną przemoc fizyczną. Nie sposób tu mówić o wzajemności zachowań, co sugeruje apelujący.

Rację należało przyznać szerokim wywodom sądu I instancji co do winy i sprawstwa oskarżonego w zakresie przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.

Podejmowane przez oskarżonego próby przerzucenia odpowiedzialności za ciężkie uszkodzenie ciała pokrzywdzonej na niezidentyfikowanych sprawców po tym, jak R. W. miał zostawić upojoną alkoholem pokrzywdzoną, rażą naiwnością i stanowią ewidentnie nieudolną linię obrony. Fakt nieujawnienia się oskarżonego w szpitalu, gdy udzielana była jego partnerce pomoc medyczna ratująca życie, pomijając już w tym miejscu okoliczność popełnienia wówczas przez niego kolejnego przestępstwa, przekreśla możliwość przyjęcia, że nie miał on nic wspólnego z zadaniem pokrzywdzonej ciosów i doprowadzeniem jej do głębokiej hipotermii. Logicznym byłoby, że gdyby dziwnym zbiegiem okoliczności oskarżony znalazł się w szpitalu, gdzie przebywała pokrzywdzona walcząca o życie i byłby zaskoczony jej stanem, natychmiast usiłowałby dowiedzieć się co stało się partnerce, okazałby troskę i chęć pomocy.

Sąd apelacyjny w całości podziela wywody sądu I instancji odnośnie przyjętej przez tenże sąd kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu. Sąd okręgowy należycie zanalizował stronę podmiotową czynu, a analizę tę sąd odwoławczy w całości akceptuje. Obrońca oskarżonego poza ogólnym zakwestionowaniem zamiaru pozbawienia życia pokrzywdzonej, nie podał żadnych argumentów przeciwko stanowisku wyrażonemu przez sąd okręgowy.

W konsekwencji niedostrzeżenia przez sąd odwoławczy naruszenia przepisów postępowania, na uwzględnienie nie zasługiwały podniesione przez apelującego zarzuty błędnych ustaleń faktycznych zmierzające do wykazania, iż zebrany w postępowaniu materiał dowodowy nie przemawiał w sposób wyczerpujący za przyjętymi przez sąd okręgowy ustaleniami, dotyczącymi zarówno sprawstwa oraz winy oskarżonego w zakresie przypisanych mu przestępstw.

Reasumując, sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy i dokonał prawidłowej subsumpcji zachowania oskarżonego do norm prawno-karnych.

Jako, że apelacja obrońcy oskarżonego została zwrócona przeciwko całości orzeczenia, a więc również co do kary, sąd okręgowy zobligowany był się wypowiedzieć również w tym zakresie.

Rażąca niewspółmierność kary w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy orzeczona kara, bądź suma zastosowanych kar zasadniczych i środków karnych wymierzonych przez sąd za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia szkodliwości społecznej czynów oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma uczynić w stosunku do osoby skazanej. Innymi słowy, tylko wtedy można uznać, że przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona, jeśli z punktu widzenia nie tylko sprawcy, ale i ogółu społeczeństwa, kara jawi się jako niesprawiedliwa, zbyt drastyczna, przynosząca nadmierną dolegliwość, albo odwrotnie – zbyt łagodna, nie stanowiąca wymiernej dolegliwości. Rażąca niewspółmierność kary jest uchybieniem w zakresie konsekwencji prawnych czynu, a zatem realnie można o niej mówić wówczas, gdy suma zastosowanych kar i środków karnych, wymierzonych za popełnione przestępstwo, nie odzwierciedla należycie stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz nie zapewnia spełnienia celów kary. Ponadto, orzeczona kara lub środek karny mogą być uznane za niewspółmierne, gdy nie uwzględniają w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnionego czynu, jak i osobowości sprawcy ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2009r., sygn. akt WA 19/09, OSNwSK 2009/1/1255). Przesłanka rażącej niewspółmierności kary jest spełniona tylko wtedy, gdy na podstawie ustalonych okoliczności sprawy, które powinny mieć decydujące znaczenie dla wymiaru kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 października 2007 r., sygn. akt SNO 75/07, LEX nr 569073 ). Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż zmiana kary w instancji odwoławczej nie może następować w każdym przypadku, lecz wyłącznie wówczas, gdy kara orzeczona nie daje się akceptować z powodu różnicy między nią a kara sprawiedliwą, różnicy o randze zasadniczej, rażącej. Taka sytuacja – w ocenie sądu apelacyjnego, nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

W szczególności sąd I instancji wziął pod uwagę wszelkie zachodzące po stronie oskarżonego okoliczności łagodzące i obciążające, skrupulatnie je wypunktował i nadał im należytą wagę. Stanowisko w zakresie kar przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd apelacyjny w pełni podziela i to zarówno w odniesieniu do kar jednostkowych, jak i kar łącznych.

Niewątpliwie kary wymierzone oskarżonemu są surowe. Przytłaczająca jednak liczba okoliczności obciążających, ich ciężar gatunkowy, nie pozwala uznać zapadłego wyroku za niewspółmiernie surowy. R. W. musi ponieść konsekwencje swojego karygodnego zachowania.

Wniosek

Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Ze względów przytoczonych powyżej, tj. z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wniosek zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego nie zasługiwał na uwzględnienie. Ze wskazanych wyżej względów brak było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego. W konsekwencji powyższych rozważań, sąd odwoławczy nie dostrzegł również konieczności dokonania ingerencji w zapadłą karę oraz rozstrzygnięcie w przedmiocie środka kompensacyjnego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Sąd apelacyjny dostrzegł omyłkę popełnioną w punkcie 6 zaskarżonego wyroku w zakresie daty zatrzymania oskarżonego w niniejszej sprawie.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

Z protokołu zatrzymania (k. 3) wynika, że R. W. zatrzymany został 8 grudnia 2023 roku.

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Cały wyrok podlegał utrzymaniu w mocy (za wyjątkiem zmiany z urzędu dokonanej w punkcie 6).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów odwoławczych i wspierającej je argumentacji. Równocześnie sąd odwoławczy nie doszukał się wystąpienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych ujętych w art. 439 k.p.k. czy 440 k.p.k.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zmieniono zatem zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 6 na poczet orzeczonej wobec oskarżonego kary łącznej zaliczono okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania oskarżonego w sprawie od dnia(...)

Zwięźle o powodach zmiany

Z protokołu zatrzymania (k. 3) wynika, że R. W. zatrzymany został 8 grudnia 2023 roku.

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

-----

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

-----

5.3.1.4.1.

----------

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

-----

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

-----

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

-----

-----

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Pkt 3.

Sąd apelacyjny, kierując się zasadami słuszności, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa przypadających od nich kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

7.  PODPIS

A. A. P. M. I. P.

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego w P. z dnia (...) roku, sygn. akt (...)

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana