Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 207/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

2

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrok łączny z dnia 26 maja 2025 r., sygn. akt III K 42/25

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1

2

W. G.

1. Skazany w miejscu zamieszkania cieszy się pozytywną opinią. Od (...) r. pracuje jako przedstawiciel handlowy w firmie (...)-dren” na podstawie umowy o pracę na czas określony do końca (...) r. Żonaty od (...) r. i na polu rodzinnym jego zachowanie nie budzi zastrzeżeń. Ciąży na nim obowiązek alimentacyjny, który stara się realizować, jednak posiada z tego tytułu znaczne zadłużenie alimentacyjne. Skazany jest osobą uzależnioną krzyżowo, w przeszłości poddawał się stosownemu leczeniu, przy czym w (...) r. ukończył skuteczną terapię i od tego czasu utrzymuje abstynencję.

2. Skazany w sprawie (...) Sądu Okręgowego w Poznaniu z orzeczonej kary grzywny w liczbie 300 stawek dziennych w wysokości po 100 zł, co daje kwotę 30.000 zł uiścił kwotę 22.742,20 zł, co oznacza, iż do wykonania pozostała kwota 7.257,80 zł.

Wywiad środowiskowy sporządzony przez Kuratora sądowego.

Umowa o pracę.

Karta dłużnika w sprawie (...)

125-127

91

137

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1, 2

Wywiad kuratora sądowego

Karta dłużnika.

Wynikające z tych dowodów fakty są bezsporne, gdyż wynikają z dokumentów urzędowych i nie były kwestionowane w toku postępowania odwoławczego.

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

I. APELACJA PROKURATORA

1. Rażąca niewspółmierność orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 4 lat i 8 miesięcy, wynikająca z błędnej oceny, że łączność przedmiotowa (przypisane skazanemu czyny to przestępstwa narkotykowe) i bliska odległość czasowa przestępstw, za które W. G. został skazany wyrokami podlegającymi łączeniu świadczy, że miały one charakter incydentalnych zdarzeń w jego życiu, obecnie cieszy się on dobrą opinią z placówki penitencjarnej, nadto od daty czynów upłynął już stosunkowo długi czas, w trakcie którego skazany będąc młodym człowiekiem mógł zweryfikować swój stosunek do porządku prawnego, wobec których to okoliczności jego surowsze potraktowanie byłoby nadmierną dolegliwością, podczas gdy fakt, że pierwsze z przestępstw zostało popełnione w warunkach powrotu do przestępstwa z art. 64 § 1 k.k., zaś kolejne w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o międzynarodowym charakterze, a więc w warunkach określonych w art. 65 § 1 k.k., poza tym dotyczyło przemytu 70 kg haszyszu o niebagatelnej wartości detalicznej 2.800.000 zł, oba zaś zostały popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, nadto zostało popełnione w nieodległym czasie, bo od stycznia do września 2018 r. a W. G. był wówczas dojrzałym blisko 40-letnim mężczyzną, wskazują, że skazany był przestępcą „zawodowym” i skłaniały do zastosowania przy wymiarze kary zasady zbliżonej do kumulacji, a nie absorpcji, za czym przemawiał też fakt, że dotychczas skazany odbył kary pozbawienia wolności w wymiarze łącznym 5 lat, 1 miesiąca i 28 dni, a więc wyższym, niż orzeczona kara łączna.

2. Obraza przepisów postępowania pod postacią art. 577 k.p.k., mająca wpływ na treść orzeczenia poprzez błędne zaliczenie na poczet kary łącznej grzywny 320 stawek po 100 zł okresu krótszego niż rzeczywiste pozbawienie wolności W. G. w sprawie (...), to jest od dnia (...) r., podczas gdy skazany odbywał karę od (...) r. a także poprzez błędne uznanie, że w przypadku powyższego zaliczenia kara grzywny może być uznana za zaliczoną w całości, podczas gdy po powyższym zaliczeniu do wykonania pozostawały dodatkowo 73 stawki po 100 zł a także poprzez błędne dwukrotne zaliczenia dnia (...) r. – raz na poczet kary pozbawienia wolności, zaś za drugim razem na poczet grzywny.

II. APELACJA OBROŃCY

1. Rażąca niewspółmierność orzeczonej kary poprzez naruszenie dyrektyw jej wymierzenia, zwłaszcza poprzez nienależyte uwzględnienie tożsamości czasu popełnianych przestępstw, jak i przedmiotu w jakie one godziły przy ocenie wyroków podlegających łączeniu i niezastosowaniu zasady absorpcji zupełnej w sytuacji, gdy analizowany stan faktyczny w pełni uzasadniał takie przyjęcie.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Nie budzi w tej sprawie wątpliwości fakt konieczności zastosowania przy orzeczeniu kary łącznej zasad obowiązujących od dnia(...) r. a więc zasad wprowadzonych ustawą zmieniającą kodeks karny z dnia (...) r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami (...)19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem (...)19 (Dz.U.2020.1086), pamiętając przy tym o zastosowaniu przepisu art. 4 § 1 k.k. Trzeba bowiem nadmienić, iż wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia (...)uprawomocnił się w dniu (...)r. a wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia (...) r. uprawomocnił się w dniu (...) r., przy czym oba te wyroki dotyczyły czynów mających miejsce w (...) r. a jednocześnie skazany karę pozbawienia wolności w sprawie (...) odbył w całości. Ta ostatnia okoliczność powodowała niemożność stosowania zasad obowiązujących do dnia (...) r., gdyż wówczas wymagane było przy łączeniu kar, by kara taka podlegała wykonaniu (art. 85 § 2 k.k. obowiązującego od(...) r.). Ta okoliczność także dotyczy kary grzywny, gdyż grzywna orzeczona w sprawie (...) również została wykonana w całości, czego notabene Sąd Okręgowy, wydając zaskarżony wyrok łączny, nie dostrzegł.

Natomiast od dnia (...) r. uległy zaostrzeniu zasady orzekania w przedmiocie kary łącznej (jak i ogólnie zasady orzekania kar), o czym przekonują zmiany choćby przepisów art. 85a k.k., art. 86 § 1 k.k., art. 53 k.k. ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 2600).

Przed przystąpieniem do omówienia zastosowanej w niniejszej sprawie regulacji prawnej, jak i przed ustosunkowaniem się do zarzutów apelacyjnych należy zważyć, co następuje:

Sąd Okręgowy w Poznaniu w sprawie o sygn. akt (...) w postępowaniu w przedmiocie wydania wyroku łącznego wobec skazanego W. G. brał pod uwagę następujące prawomocne skazania wyrokami:

1.Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia (...) za przestępstwo z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej u.p.n.) w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełnione w dniu (...) r. na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny w liczbie 70 stawek dziennych po 100 zł każda (7.000 zł),

2. Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia (...) :

a) za przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. popełnione w okresie od co najmniej (...) r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

b) za przestępstwo z art. 56 ust. 3 u.p.n. popełnione w okresie od co najmniej (...) r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w liczbie 300 stawek dziennych w wysokości po 100 zł każda

i wyrokiem tym orzeczono karę łączną 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności.

Zgodnie z treścią stosowanego w niniejszej sprawie przepisu art. 85 § 1 k.k. karę łączną orzeka się w sytuacji, gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, przy czym sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.

W przypadku skazanego w omawianej tu sytuacji faktycznej pierwszym takim chronologicznie wyrokiem był wyrok opisany wyżej w pkt 1. Natomiast skazany, przed datą wydania tego wyroku w dniu (...) r. dopuścił się obu przestępstw, opisanych wyżej w pkt 2 pod literami a oraz b. Ta sytuacja oznacza, iż jednostkowe kary orzeczone obydwoma wyrokami, to jest kary pozbawienia wolności oraz kary grzywny podlegają łączeniu na podstawie omawianego w/w przepisu. Oczywistym jest zatem, iż łączeniu nie podlega orzeczona wyrokiem z pkt 2 kara łączna pozbawienia wolności z karą jednostkową pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem z pkt 1. Ta oczywista konstatacja w realiach niniejszej sprawy jest o tyle konieczna, gdyż Sąd Okręgowy w treści zaskarżonego wyroku w pkt 1 tejże okoliczności nie określił w sposób jasny. Sąd I instancji bowiem, stosując właściwe przepisy przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. połączył „kary orzeczone wobec skazanego wyrokami” opisanymi wyżej, nie precyzując jednak, czy w przypadku wyroku z pkt 2 chodziło mu o kary „jednostkowe” pozbawienia wolności czy też karę „łączną” pozbawienia wolności. W przypadku bowiem poprzedniego systemu orzekania kary łącznej łączeniu podlegały zarówno kary „jednostkowe”, jak i kary „łączne”, co jasno wynikało z obowiązującego przed (...) r. przepisu art. 85 § 2 k.k. Trudno też takiej jednoznacznej deklaracji Sądu I instancji doszukiwać się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nie dość bowiem, iż Sąd ten nie określił granic wymiaru kar łącznych, o których mowa w art. 86 § 1 k.k. (sekcja 5 formularza uzasadnienia na str. 5-9), choć ten przepis stosował, o czym świadczy wybór właściwego reżimu prawnego, co wynika z rozważań tego Sądu zawartych w sekcji 3 formularza uzasadnienia na str. 5, to nadto w sekcji 3 formularza uzasadnienia na str. 4 wskazał, iż podstawę kary łącznej stanowiły: kara 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz 300 stawek dziennych grzywny po 100 zł z wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia (...) oraz kary 3 lat pozbawienia wolności i 70 stawek dziennych grzywny po 100 zł każda z wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie z dnia (...). Zapisy w tej ostatniej sekcji mogłyby więc sugerować, iż Sąd Okręgowy objął orzeczoną karą łączną karę jednostkową pozbawienia wolności z wyroku z pkt 1 oraz karę łączną pozbawienia wolności z wyroku z pkt 2. Jednak znów w sekcji 5 formularza uzasadnienia na str. 6 Sąd Okręgowy dostrzega, że łączeniu podlegają kary „ wymierzone za poszczególne przestępstwa”, co nakazuje przyjąć, iż jednak Sąd ten połączył w karę łączną kary jednostkowe pozbawienia wolności, gdyż to przecież te kary zostały wymierzone „za poszczególne przestępstwa”. Sąd Apelacyjny więc, kierując się faktem zaskarżenia apelacją prokuratora wyroku łącznego na niekorzyść skazanego i domagania się zaostrzenia orzeczonej kary łącznej przy uwzględnieniu wszystkich skazań, jak i uwzględniając przyjęte prawidłowo przez Sąd I instancji zasady orzekania kary łącznej, zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok precyzując, by wybrzmiało to jednoznacznie, iż łączeniu w jedną karę łączną pozbawienia wolności podlegają wskazane w punktach 1 i 2 części wstępnej „jednostkowe kary pozbawienia wolności” (orzeczenie z pkt I a wyroku SA), które to orzeczenie jest integralnie związane z orzeczeniem z pkt I b wyroku SA.

Ad. I APELACJA PROKURATORA

Ad. 1

Te jednostkowe kary pozbawienia wolności, do których wyżej się odwołano, to kary w wymiarach 3 lat, 6 miesięcy oraz 3 lat i 6 miesięcy. Mając zaś na uwadze przepis art. 86 § 1 k.k., Sąd powinien wymierzyć karę łączną pozbawienia wolności w granicach powyżej (nie od, jak to błędnie przyjmuje Sąd I instancji – sekcja 5 formularza uzasadnienia na str. 6) najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając 20 lat pozbawienia wolności. W realiach tej sprawy Sąd Okręgowy mógł więc wymierzyć skazanemu karę łączną pozbawienia wolności w granicach od 3 lat i 7 miesięcy do 7 lat.

Sąd Okręgowy wymierzył skazanemu karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności a więc karę, która zbliżona jest do dolnej granicy a więc z zastosowaniem zasady zbliżonej do absorpcji. Należy zgodzić się ze skarżącym prokuratorem, iż tak orzeczona kara łączna razi wręcz swoją łagodnością a więc, że jest ona karą rażąco niewspółmierną w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. Nie ulega wątpliwości, iż sam związek przedmiotowy tych kar jest bliski, gdyż dwa przestępstwa dotyczą czynów z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Jednocześnie nie można zapominać, iż dodatkowo jedno przestępstwo dotyczy działania w ramach zorganizowanej grupy przestępczej a więc jest czynem rodzajowo zupełnie odmiennym. Poza tym, choć przestępstwa narkotykowe są zbliżone rodzajowo, to nie można zapominać, iż drugie z nich zostało popełnione w ramach przestępczości zorganizowanej, natomiast pierwsze z nich zostało popełnione w warunkach recydywy specjalnej podstawowej określonej w art. 64 § 1 k.k. Tych okoliczności Sąd I instancji nie dostrzega a rację ma skarżący prokurator, iż winny one zostać uwzględnione przy orzekaniu kary łącznej na niekorzyść skazanego. Poza tym, co także słusznie podnosi apelujący a nie jest dostrzeganie przez Sąd Okręgowy, mimo, iż wszystkie czyny zostały popełnione w dość bliskiej odległości czasowej (w jednym (...) r.), to każde z nich nie tylko cechowało się w/w odrębnościami, ale i przedmiotem przestępstw narkotykowych były wyjątkowo znaczne ilości narkotyków. W przypadku bowiem przestępstwa, za które W. G. został skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu przedmiotem tym było aż 70 kg haszyszu o wartości detalicznej 2.800.000 zł, a w przypadku drugiego z przestępstw tym przedmiotem było 497,49 gram amfetaminy. W każdym z tych przypadków mamy więc do czynienia nie tylko ze znacznymi ilościami substancji psychoaktywnych o silnym działaniu, to nadto te ilości wskazują na znaczny rozmach działalności przestępczej skazanego, co doprowadziło prokuratora do słusznego uznania, iż W. G. parał się tym procederem jak „zawodowiec” i to na szeroką skalę, skoro w przypadku obrotu haszyszem czynił to w ramach zorganizowanej grupy przestępczej o międzynarodowym charakterze a także w obu przypadkach kierował się chęcią osiągnięcia korzyści majątkowych. Z powyższego wynika więc racja podnoszona przez skarżącego, iż, mimo bliskości czasowej obu przestępstw narkotykowych żadne z nich „zdecydowanie” nie dominowało nad pozostałymi, jak to postrzega Sąd I instancji w sekcji 5 formularza uzasadnienia na str. 7-8. Trzeba wyraźnie podkreślić, iż te przestępstwa były poważne, o znacznej społecznej szkodliwości a tym samym miały charakter równorzędny. Nie można więc zasadnie przyjmować, jak czyni to Sąd I instancji, iż jeden z tych czynów dominował i to „zdecydowanie” nad drugim. Prokurator przy tym także trafnie zauważa, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, iż w chwili tych czynów skazany wcale nie był osobą młodą, gdyż w tym czasie miał już blisko 40 lat (urodz. (...)) a wcześniej już był wielokrotnie karanym (ta ostatnia okoliczność znajduje oparcie w danych o karalności na k. 9-16). Sąd Okręgowy pozostaje więc w błędzie, podkreślając, iż, cyt.: „ działalność przestępcza W. G. miała w jego życiu incydentalny charakter” (sekcja 5 formularza uzasadnienia na str. 8). Poza tym Sąd I instancji zbyt uwypuklił pozytywne zachowanie się skazanego zarówno w trakcie odbywania kary, jak i w miejscu zamieszkania. Sąd ten bowiem wprawdzie zasadnie zwrócił uwagę na pozytywy wynikające z zachowania się skazanego w warunkach izolacji penitencjarnej, co znajduje odzwierciedlenie w opinii o skazanym Zakładu Karnego w K. (k. 27-28), nie dostrzegając jednak, iż skazany przynależał do podkultury przestępczej, choć nie odnotowano negatywnych zachowań na tym tle. Także należy przyznać, iż w ostatnim czasie, po opuszczeniu zakładu karnego, zachowanie skazanego w miejscu zamieszkania nie budzi zastrzeżeń, o czym już wyżej wspomniano w sekcji 2, opierając te ustalenia na wynikach wywiadu środowiskowego, jak i na dołączonej przez apelującego obrońcę umowie o pracę. Słusznie jednak apelujący prokurator podnosi, iż tych okoliczności nie można w tej sprawie przeceniać, bowiem poza okolicznościami niekorzystnymi dla skazanego, na które już wyżej zwrócono uwagę należy również uwzględnić fakt, iż skazany po popełnieniu w ramach zorganizowanej grupy przestępstwa narkotykowego po prosu ukrywał się przed wymiarem sprawiedliwości i po poszukiwaniach został dopiero ujęty w (...) r. (str. 4 apelacji). W tej zaś sytuacji fakt, iż ostatnie przestępstwa były popełnione w odległym okresie czasowym nie powinien mieć szczególnego znaczenia dla ustalania wymiaru kary łącznej.

Kierując się w/w przesłankami należy za apelującym prokuratorem uznać, iż w sprawie nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia wymierzenie skazanemu kary łącznej pozbawienia wolności przy zastosowaniu zasady zbliżonej do absorpcji. Wręcz przeciwnie, nagromadzenie tylu niekorzystnych dla skazanego okoliczności, które w ogóle nie zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji bądź wynikały z błędnie ocenionych okoliczności, niezasadnie przyjętych na korzyść skazanego prowadzą do wniosku o konieczności znacznego zaostrzenia wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny zgodził się ze skarżącym prokuratorem, iż w pełni sprawiedliwą, uwzględniającą zasady wyrażone w art. 85a k.k. i art. 53 k.k. (w zw. z art. 4 § 1 k.k.) będzie kara łączna pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 7 miesięcy. To ta właśnie kara dopiero unaocznia kryminalną zawartość całej działalności przestępczej skazanego, wynikającej z połączonych kar jednostkowych i stanowi odpowiednią dolegliwość dla skazanego, który w trakcie popełniania czynów, jak i w chwili orzekania był już dojrzałym mężczyzną, mającym na swoim koncie życiowym wiele popełnionych przestępstw. Jednocześnie kara ta uwzględnia również pozytywy dostrzeżone prawidłowo przez Sąd I instancji, w tym właściwe funkcjonowanie skazanego w zakładzie karnym, a po jego opuszczeniu, w warunkach wolnościowych, co nie pozwalało na ukształtowanie kary łącznej w wyższym wymiarze, zbliżonym już do górnej granicy określonej w art. 86 § 1 k.k.

Sąd Apelacyjny więc, kierując się treścią art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 437 k.p.k. zmienił w tym zakresie zaskarżony wyrok, orzekając wobec skazanego karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 7 miesięcy (podwyższając jej wymiar do 5 lat i 7 miesięcy), o czym orzekł w pkt I b wyroku.

Sąd Apelacyjny nie znalazł natomiast podstaw do jakiegokolwiek wzruszenia orzeczenia o wymierzonej karze łącznej grzywny. Skarżący prokurator bowiem nie zakwestionował jej wymiaru. Natomiast, skoro wyżej wskazano na okoliczności, które wymagały zaostrzenia wymiaru orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, to okoliczności te nie pozwalały na jakiekolwiek złagodzenie wymierzonej skazanemu kary łącznej grzywny.

Ad. 2.

Również w tym zakresie zarzut apelacji prokuratora okazał się uzasadniony.

Sąd Okręgowy w pkt 2 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie (...) oraz w sprawie (...) r., uznając karę łączną pozbawienia wolności za wykonaną w całości a na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny zaliczył okres odbytej kary od dnia (...) r., uznając tę karę za wykonaną w całości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy wskazał, iż w przypadku orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności na jej poczet zaliczył okres wykonywania kary w sprawie Sądu Rejonowego w Olsztynie o sygn. akt (...) i okres odbytej kary w sprawie Sądu Okręgowego w Poznaniu o sygn. akt (...), nie wypowiadając się przy tym jakie to były okresy a także nie wspominając, dlaczego na poczet kary łącznej grzywny zaliczył w/w okres (sekcja 7 formularza uzasadnienia na str. 10).

Nie ulega wątpliwości, iż skazany odbył w całości karę 3 lat pozbawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie w sprawie (...), co zostało prawidłowo uwzględnione w treści zaskarżonego wyroku a co wynika z danych dotyczących okresu tego wykonania (akta zastępcze dołączone do akt (...)– dane na k. 11 i 13).

Natomiast z danych dotyczących wykonywania kary łącznej orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie (...) wynika, iż skazany tę karę odbywał od (...) a winien odbywać do (...) r. (k. 27-28), ale, z uwagi na wydany wyrok łączny (zaskarżony) poprzez który nastąpiło uznanie wykonania „nowej” kary łącznej pozbawienia wolności za wykonaną, w dniu (...) r. skazany zakończył odbywanie tej kary (k. 50-51). Powyższe więc oznacza, iż na poczet orzeczonej przez Sąd Apelacyjny kary łącznej winien zostać zaliczony okres pozbawienia wolności od dnia (...) r. W tym zakresie zarzut apelacyjny, jak i złożony w pkt 2 wniosek apelacyjny okazały się uzasadnione.

Z uwagi na zmiany dotyczące kary łącznej pozbawienia wolności i związane z tym zaliczenie na jej poczet okresów pozbawienia wolności w sposób oczywisty nastąpiła również zmiana dotycząca zaliczenia stosownych okresów na poczet orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary łącznej grzywny.

Przede wszystkim trzeba zauważyć, iż grzywna orzeczona wobec skazanego w sprawie (...) w liczbie 70 stawek dziennych w wysokości po 100 zł (a więc w wysokości 7.000 zł) została wykonana w całości w dniu (...) r., co wynika z danych zawartych na k. 17 akt (...) załączonych do akt (...).

Natomiast grzywna orzeczona wobec skazanego w sprawie (...) w liczbie 300 stawek dziennych po 100 zł każda (tj. wysokości 30.000 zł) została wykonana w części. Jak bowiem to wynika z danych zawartych w karcie dłużnika (k. 137) w dniu (...) r. została uiszczona na poczet tej grzywny kwota 22.742,20 zł, co oznacza, iż z tej grzywny pozostała do zapłaty kwota 7.257,80 zł. Łącznie więc z obu orzeczonych w w/w sprawach grzywien została uiszczona grzywna w kwocie 29.742,20 zł.

Kierując się powyższymi danymi, mając także na względzie zarzut obrazy art. 577 k.p.k., Sąd Apelacyjny w pkt I c wyroku uznał orzeczoną przez Sąd Okręgowy karę łączną grzywny za wykonaną do kwoty 29.742,20 zł. Natomiast rzeczą Sądu I instancji, przy wprowadzaniu tej kary do wykonania jest przeliczenie tej kwoty na ilość stawek dziennych, pamiętając, iż jedna stawka wynosi 100 zł i dokładne wskazanie, czy skazany winien jeszcze uiścić jakąś kwotę na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny.

II. APELACJA OBROŃCY

Ad. 1

Mając na uwadze zasadność apelacji prokuratora w zakresie zarzutu z pkt 1, która doprowadziła do podwyższenia wymiaru orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, jak i przytaczaną przy omówieniu tego zarzutu argumentację, w sposób oczywisty apelację obrońcy, który dla odmiany domagał się złagodzenia tej kary łącznej pozbawienia wolności uznać należało za niezasadną. Sąd Apelacyjny, by nie powtarzać w tym względzie przytoczonej wyżej argumentacji powołuje się na nią. Argumentacja ta zaś, podważająca wymiar orzeczonej przez Sąd Okręgowy kary łącznej pozbawienia wolności, jako kary rażąco niewspółmiernie łagodnej tym bardziej podważa zasadność stawianego przez obrońcę zarzutu, który domaga się uznania tej kary orzeczonej przez Sąd Okręgowy za rażąco niewspółmiernie surową. Domaganie się więc wymierzenia skazanemu kary łącznej 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności nie może być uznane za trafne. Zastosowanie bowiem zasady absorpcji w świetle tego, co wyżej powiedziano, nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Skarżący nie przytoczył w treści zarzutu ani uzasadnienia apelacji żadnych okoliczności, które by nie zostały poruszone przy ustosunkowaniu się do zarzutu apelacji prokuratora. Fakt, iż skazany posiada rodzinę w żaden sposób nie może przemawiać za koniecznością jakiegokolwiek łagodzenia orzeczonej kary. Wyżej zresztą wskazano na prawidłowe funkcjonowanie skazanego na wolności w ostatnim okresie czasu, co było o tyle istotne, że zostało poczytane na korzyść skazanego i nie pozwoliło na dalsze obostrzenie kary. Tak też należy postrzegać podnoszoną przez obrońcę argumentację dotycząca tych okoliczności. Natomiast wyżej odniesiono się do kwestii „tożsamości czynu popełnianych przestępstw”, jak i „przedmiotu, w jakie one godziły przy ocenie wyroków podlegających łączeniu”, więc nie zachodzi tu konieczność, by ponownie w tym zakresie przytaczać prezentowaną wyżej argumentację.

Wniosek

I. APELACJA PROKURATORA

1. Zmiana wyroku poprzez orzeczenie wobec W. G. kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności.

2. Zmiana wyroku poprzez zaliczenie na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie Sądu Rejonowego w Olsztynie, sygn. akt (...) r. oraz w sprawie Sądu Okręgowego w Poznaniu, sygn. akt (...)

II. APELACJA OBROŃCY

1. Zmiana zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary i orzeczenie w miejsce wymierzonej kary 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności kary 3 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności, pozostawiając rozstrzygnięcie o grzywnie do uznania Sądu Odwoławczego.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

I. APELACJA PROKURATORA

Ad. 1 i 2

Zasadność tych wniosków została już wyżej wykazana przy ustosunkowaniu się do zarzutów tej apelacji.

II. APELACJA OBROŃCY

Ad. 1

Niezasadność tego wniosku została już wyżej wykazana przy ustosunkowaniu się do tej apelacji, jak i do zarzutu z pkt 1 apelacji prokuratora.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Nie dotyczy

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.

Przedmiot utrzymania w mocy

0.1Utrzymano w mocy pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w treści zaskarżonego wyroku łącznego w pkt 2 (co do częściowego zaliczenia okresu pozbawienia wolności na poczet kary łącznej pozbawienia wolności), pkt 3 (co do pozostawienia w mocy pozostałych rozstrzygnięć z obu wyroków), pkt 4 i 5 (co do kosztów procesu).

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zaliczenie okresu pozbawienia wolności ze sprawy (...) było prawidłowe, co wyżej wykazano przy ustosunkowaniu się do apelacji prokuratora. Pozostałe rozstrzygnięcia nie są w tej sprawie kwestionowane, zaś Sąd Apelacyjny nie dostrzega podstaw, by ingerować w ich treść z urzędu.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.11.

Przedmiot i zakres zmiany

0.0.1Zmiana dotyczy wymiaru orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności (pkt 1) i zaliczenia okresów na poczet orzeczonych kar łącznych (pkt 2).

Zwięźle o powodach zmiany

O powodach tych zmian wypowiedziano się szeroko przy ustosunkowaniu się do obu zarzutów podniesionych w apelacji prokuratora.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

Nie dotyczy

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

Nie dotyczy

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

Nie dotyczy

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

Nie dotyczy

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

Nie dotyczy

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Nie dotyczy

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III i IV

W sprawie występował przed Sądem Apelacyjnym obrońca z urzędu skazanego w osobie adw. M. S., który wniósł o przyznanie mu kosztów obrony świadczonej skazanemu z urzędu w tym stadium postępowania. Tym samym o tych kosztach orzeczono na podstawie art. 29 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1564) w zw. z § 17 ust. 5 i w zw. z § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14.05.2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763). Na wysokość tych kosztów, tj. kwoty brutto 295,20 zł składa się opłata 240 zł (§ 17 ust. 5 rozporządzenia) powiększona o 23% VAT (§ 4 ust. 3 rozporządzenia).

Mając na uwadze trudną sytuację majątkową skazanego związaną z posiadaniem znacznych zaległości alimentacyjnych, które mają pierwszeństwo w egzekwowaniu, zwolniono skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie apelacyjne na podstawie art. 624 § 1 k.p.k.

7.  PODPIS

P. G. H. K. M. K.