Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 kwietnia 2022 r.

Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: sędzia Roman Walewski

Protokolant: Krystyna Kałużna

po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 r. w Poznaniu na posiedzeniu niejawnym

sprawy E. W.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.

o podleganie ubezpieczeniom społecznym

na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K.

od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu

z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt VIII U 621/19

1.  zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 w ten sposób, że oddala odwołanie;

2.  zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 2 w ten sposób, że zasądza od odwołującej E. W. na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział
w K. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

3.  zasądza od odwołującej E. W. na rzecz pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.

Sędzia Roman Walewski

UZASADNIENIE

Decyzją nr (...) z dnia 28 stycznia 2019 roku (znak:(...)), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K., działając na podstawie przepisów art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 5, art. 11 ust. 2, art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 4, art. 14 ust. 1, 1 a i 2 oraz art. 38 ust. 1, art. 68 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1778 z późn. zm.) stwierdził, że E. W. , jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, nie podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1 kwietnia 2017 roku.

W uzasadnieniu organ rentowy wskazał, że odwołująca od 1 kwietnia 2017 roku zgłosiła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej i od tego miesiąca zgłosiła się do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych oraz dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Organ ustalił, że w latach 1999-2014 odwołująca prowadziła działalność gospodarczą związaną z budownictwem i obsługą rynku nieruchomości. W ocenie organu rentowego, wznowienie obecnie działalności i wpłacenie wysokich składek miało na celu uzyskanie świadczeń ZUS, gdyż w latach 2016-2017 działalność generowała straty, a jedyne usługi świadczyła odwołująca na rzecz własnego ojca.

Odwołanie od powyższej decyzji, z zachowaniem przewidzianego prawem trybu i terminu, złożyła E. W., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 6 ust 1 pkt 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez uznanie, że odwołująca nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym i dobrowolnie ubezpieczeniu zdrowotnemu od 1.04.2017 r. pomimo, iż prowadziła ona działalność gospodarczą,

- art. 14 ust. 1 w zw. z 6 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez uznanie, że odwołująca nie podlega dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1.04.2017 r. pomimo, iż prowadziła działalność gospodarczą,

- naruszenie art. 3 ustawy prawo przedsiębiorców poprzez uznanie, że odwołująca nie prowadziła działalności gospodarczej,

- naruszenie art. 2 ustawy prawo przedsiębiorców poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z tego tylko powodu, iż opłacała wysokie składki na ubezpieczenia społeczne przez 10 miesięcy, a następnie skorzystała z prawa do zasiłku macierzyńskiego.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty, odwołująca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie, że podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1 kwietnia 2017 roku jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz odwołującej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego. W motywach swojego stanowiska przytoczył argumentację faktyczną i prawną zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd Okręgowy VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P., wyrokiem z dnia 16 stycznia 2020r. (sygn. akt VII U 994/17) zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że stwierdził, iż E. W. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1 kwietnia 2017r. oraz zasądził od pozwanego organu rentowego na rzecz odwołującej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

Podstawą rozstrzygnięcia wyroku sądu I instancji były następujące ustalenia.

E. W. ( z domu M.) od 1 czerwca 1999r. do 31 grudnia 2013r. prowadziła działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo (...) (wg kodu (...) przeważającej działalności (...) – roboty budowlane związane z wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych). W ramach tej działalności ściśle współpracowała z firmą swojego ojca – H. M., który wykonywał usługi remontowo – budowlane na lokalnym rynku, tj w okolicach S.. Na prowadzeniu działalności o tym profilu odwołująca znała się z racji posiadanych kwalifikacji i praktycznego doświadczenia – ukończyła technikum budowlane, wymagania klientów oraz możliwości korzystnego zaopatrywania się w materiały budowlane poznała mieszkając w domu rodzinnym i przyglądając się funkcjonowaniu firmy ojca. W tym czasie z zasiłków chorobowych korzystała w okresach: od 23.03.2010r. do 02.04.2010r. i od 12.04.2010r. do 17.04.2010r.

Działalność o tym profilu formalnie została wykreślona w (...) dnia 2 stycznia 2014r., a odwołująca została zarejestrowana jako osoba bezrobotna. Jednakże już wcześniej, od 2002r., E. M. podjęła w P. studia w kierunku zarządzania i podatków, a następnie dokształcała się (studia podyplomowe) w zakresie wyceny, obrotu i zarządzania nieruchomościami.

Od 1 września 2014 roku odwołująca podjęła działalność gospodarczą o nazwie (...) E. W. z siedzibą w S. przy ul. (...) w zakresie obsługi administracyjnej biura (kod (...) przeważającej działalności (...), NIP i nr regon jak dotychczas). Faktycznie jednak współpracowała wówczas z kancelariami rzeczoznawców nieruchomości, w tym z firmą (...) J. B. (1), dla których świadczyła usługi polegające na wykonywaniu analiz rynku nieruchomości, wycen, a także prowadzeniu podstawowej obsługi administracyjno – biurowej.

W tym czasie odwołująca wystąpiła do ZUS z wnioskiem o wypłatę zasiłku chorobowego za okres od 04.12.2014r. do 02.01.2015r. Z uwagi na krótki okres ubezpieczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej, opłacanie składek od wysokiej podstawy i złożenie wniosku o wypłatę świadczeń z ubezpieczenia chorobowego, organ rentowy powziął wątpliwość, czy faktycznie działalność była przez odwołującą realizowana. Po przeanalizowaniu dokumentów zaoferowanych przez ubezpieczoną i przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał zasadność jej zgłoszenia się do ubezpieczeń społecznych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

W 2015r. odwołująca urodziła swoje pierwsze dziecko. W związku z ciążą i urodzeniem dziecka korzystała z zasiłku chorobowego, a następnie zasiłku macierzyńskiego w okresie od 08.01.2015r. do 07.04.2016r. Ponieważ jednak córka wymagała jej dalszej opieki, w okresie 11.04.2016r. do 31.03.2017r. do ZUS O. w K. zgłosiła się jako osoba sprawująca osobistą opiekę nad dzieckiem. Okres ten zgłoszony został jako zawieszenie działalności gospodarczej.

W okresie swojej działalności , od września 2014r. , odwołująca przeprowadziła też rozpoznanie na lokalnym rynku oraz rozmowy z ojcem, co do możliwości rozszerzenia działalności także na usługi związane z organizowaniem i kompleksową obsługą imprez oraz uroczystości rodzinnych. Wynikało to po części z faktu, że z racji już zaawansowanego wieku i mniejszego zainteresowania usługami budowlanymi w regionie, H. M. nie prowadził już swojej działalności usług ogólnobudowlanych tak intensywnie. Miał natomiast w S. przy ul. (...) niewykończoną inwestycję, którą za namową córki, zdecydował się przeznaczyć na (...). W 2014 r. odwołująca sama planowała zawarcie związku małżeńskiego z T. W.. Ostatecznie ślub i wesele odwołującej odbyły się pod koniec 2014 r., przy czym uroczystość weselna już na wykończonej w tym celu sali.

Do momentu urodzenia córki odwołująca zaangażowała się też w pomoc ojcu i nabywała różne niezbędne wyposażenie do (...), uczestniczyła w szkoleniach, nawiązywała kontakty z podmiotami gastronomicznymi, zajęła się rozreklamowaniem działalności sali. (...) (...) do chwili obecnej formalnie stanowi własność ojca odwołującej. Z powyższych względów H. M., w ramach prowadzonej dotychczas własnej działalności, zgłosił rozszerzenie jej profilu o kod (...) (...) – pozostała usługowa działalność gastronomiczna - i zaznaczył rozróżnienie tego zakresu działalności przez dodanie do nazwy firmy tj. Przedsiębiorstwa (...) w S. przy ul. (...).

W tym okresie, gdy E. W. opiekowała się dzieckiem, działalność (...) nie została zawieszona. Odwołująca wdrożyła w podstawowe rzeczy brata – R. M., bardziej też zaangażował się w to H. M. i przez ten czas sala nadal działała, tym bardziej, że terminy na poszczególne imprezy i większe bankiety zarezerwowane zostały z dużym wyprzedzeniem już w 2015r.

Gdy dziecko już mogło być przekazane pod opiekę innych osób, odwołująca zdecydowała się formalnie wznowić działalność od 1 kwietnia 2017 r.

Od tego momentu odwołująca zaangażowała się w prowadzenie wszystkich spraw administracyjnych i biurowych wiążących się z organizacją uroczystości w(...) przy ul. (...) (fakturowanie zakupów, rejestrowanie korespondencji, drukowanie dokumentów, ich archiwizacja, obsługa poczty elektronicznej), które to sprawy prowadzone były w biurze jej ojca H. M..

Nadto odwołująca reklamowała obiekt w mediach społecznościowych, gdzie istniała wcześniej stworzona oferta na przeprowadzenie uroczystości komunijnych, urodzinowych, połowinek, zabaw karnawałowych, imprez sylwestrowych itp.(...) posiadała już wówczas własne zaplecze oraz kuchnie, wyposażenie kuchni, nakrycia stołowe. Zatrudnione też zostały do tego czasu kucharki, osoby do obsługi, kelnerzy. Osoby te zatrudnione zostały przez firmę (...), przy czym trzy osoby są zatrudnione na umowę o pracę w ramach obsługi w kuchni, pozostałe osoby przy obsłudze imprez są zatrudniane na zlecenie, jeśli konieczna jest pomoc przy przeprowadzeniu konkretnej uroczystości.

W działalność (...) (...) zaangażowana została praktycznie cała rodzina odwołującej. Poza odwołującą i jej ojcem w jej prowadzeniu pomaga też brat R. M. z żoną. Umowy z klientami na realizację uroczystości lub imprezy w (...) (...) zawierała firma (...).

Odwołująca pracowników we własnej działalności nie zatrudniała. Osobiście świadczyła usługi. Na obsługę administracyjno – biurową tej części działalności w firmie (...) odwołująca nie zawierała z ojcem żadnej formalnej umowy o współpracy, czy na czynności menadżerskie, jednakże ustnie umówiła się z nim na wystawianie faktur za realizowane przez nią usługi. Odpłatność ustalona została na poziomie 1.500 zł ponieważ ojca odwołującej obciążały bieżące koszty związane z utrzymaniem i funkcjonowaniem (...) a także spłata kredytu zaciągniętego na wykończenie tej inwestycji. Odwołująca, mimo niewielkich dochodów na początku swojej działalności, w dalszym ciągu jednak – podobnie jak w swoich poprzednich okresach - zgłosiła się do ubezpieczeń społecznych i opłacała składki od wysokiej podstawy, mając świadomość, że środki uzyskiwane na początku tej działalności nie będą wysokie, zaś obciążenia z tytułu opłacania składek stanowić będą znaczący koszt w jej działalności.

Z tego powodu, rozliczając się wspólnie z mężem, w(...) Urzędzie Skarbowym w P., za 2017r. wykazała przychód z tytułu działalności gospodarczej w wys. 4.000 zł, zaś koszty uzyskania przychodów w kwocie 27.357,14 zł, stąd za ww. rok odnotowała stratę w wys. 23.357,14 zł. Jednocześnie ,za rok 2017, łącznie dokonała do ZUS wpłaty należnych składek w wys. 28.364,67 zł, chociaż z bieżących dochodów z działalności nie było to możliwe.

W kwietniu 2017 r. odwołująca nie planowała kolejnej ciąży. Zamierzała skupić się na wznowionej działalności. Okresy kilkudniowej nieobecności w pracy w lipcu i sierpniu 2017r. były związane wówczas z jej krótkotrwałymi chorobami lub opieką nad chorym dzieckiem. Prowadzenie działalności w S. odwołująca godziła z wykonywaniem usług realizowanych w dalszym ciągu na potrzeby biur nieruchomości w P.. Ten rodzaj usług w większym zakresie mogła realizować zdalnie. Niemniej ,z uwagi na faktyczne zamieszkiwanie ze swoją rodziną w P., większą część swojej aktywności odwołująca przeniosła do tego miasta. Do S. dojeżdżała na umówione spotkania z klientami lub w celu dopilnowania organizacji już konkretnych imprez realizowanych wg zaplanowanego harmonogramu. Znaczną część ustaleń prowadziła też telefonicznie względnie poprzez korespondencję mailową, spotkania z klientami również odbywała w P..

Pod koniec 2017 r. odwołująca wiedziała już, że jest w drugiej ciąży, ale czuła się dobrze. Nie było przeciwwskazań lekarskich do dalszego prowadzenia działalności. Na początku osobiście organizowała jeszcze niewiele imprez, potem stopniowo kalendarz był szczelniej wypełniany, dlatego odwołująca nie chciała iść na zwolnienie, pracowała intensywnie do lutego 2018r. W czerwcu 2018 r. odwołująca urodziła drugie dziecko. Z zasiłku chorobowego, a następnie macierzyńskiego korzystała od 08.02.2018r. do 31.12.2018r. Po urodzeniu dziecka ZUS wypłacał jej należne świadczenie. W lutym 2019 r. (po wydaniu skarżonej decyzji) pozwany wstrzymał jej wypłatę zasiłków.

Po urodzeniu drugiego dziecka odwołująca miała duże wsparcie męża i pozostałej rodziny. Jej centrum życiowe było już jednak bardziej skupione w P.. Niemniej w 2018r. i 2019r. w (...) w S. w dalszym ciągu odbywały się imprezy oraz uroczystości, w znacznej mierze ustalone i zaplanowane jeszcze przez odwołującą. H. i R. M. finalizowali je sami, ale to też był efekt wcześniejszych ustaleń odwołującej. Z uwagi na to, że od lutego 2018r. odwołująca była na zwolnieniu, a następnie urodziła dziecko i korzystała z urlopu macierzyńskiego, nie miała żadnego przychodu z tytułu realizowanych usług. Dopiero, gdy ponownie wróciła do tej pracy od lipca 2019 r., obecnie osiąga przychody w swojej firmie związane z tym, co konkretnie sama robi. Za własne usługi odwołująca w dalszym ciągu wystawia faktury. Aktualnie nadal co miesiąc wystawia faktury dla firmy ojca, ale też dla firmy w P. (...) G..

W ramach prowadzonej działalności odwołująca w dalszym ciągu odbiera wszystkie zapytania i oferty, rozmawia z klientami, omawia daną imprezę, sposób jej przygotowania, przeprowadzenia, ustala jak ma wyglądać sala, jak mają być nakryte stoły, jakie menu, ile będzie osób. Ona też przedstawia wstępne kosztorysy, rozliczenia,

Swoje wesele w S. przy ul. (...) w S. organizował m.in. J. B. (2). Wesele odbyło się 9.09.2017 r., a przygotowania zaczęły się w lutym 2017 r. Organizatorką imprezy była E. W.. Obiekt poleciła mu jego mama. Wstępnie obejrzał salę, którą pokazał mu H. M.. On też podał numer kontaktowy odwołującej. J. B. (2) telefonicznie skontaktował się z odwołującą. Spotkanie odbyło się w P.. Chodziło o ustalenie takiego terminu, który pokrywałby się z terminem uzgodnionym z zespołem muzycznym, który miał grać na weselu. Kolejne ustalenia były dokonywane tylko z E. W., telefonicznie, mailowo, czasem bezpośrednio, na miejscu S.. Umowa na przeprowadzenie uroczystości weselnej zawarta została przez J. B. (3) z firmą (...) M. - (...). Przez całe wesele odwołująca była obecna na sali, nadzorując przebieg i realizację uroczystości.

W. K. poznała odwołującą na (...) u swojej koleżanki w 2015 roku. Ta impreza odbywała się w (...) w S.. Później w 2017 r. była też gościem w tym lokalu na komunii i wówczas odwołująca również przygotowywała i obsługiwała tą imprezę. Od tego czasu ww. nawiązała kontakt telefoniczny z E. W.. Odwołująca dzwoniła do W. K., przy okazji wyznaczonych imprez po to, by ewentualnie mogła ona wykonywać czynności kelnerki. Z takiej oferty W. K. skorzystała w sierpniu, październiku i listopadzie 2017 roku. Zawierała wtedy umowę o dzieło z firmą ojca odwołującej. Natomiast we wrześniu 2019 r. W. K. była gościem w (...) na weselu znajomej.

P. M. (1) od 12 lat prowadzi własną działalność dekoratorską na terenie S.. Odwołującą zna go jeszcze z okresu szkolnego. P. M. świadczy usługi dla osób, które organizują sobie jakąś uroczystość na sali przy ulicy (...) w S.. Z tego względu osobiście kontaktował się z odwołującą w spornym okresie i współpracował z nią m.in. w sprawie ozdobienia S., ustawienia stołów i krzeseł oraz innych kwestii technicznych.

W okresach od 23.03.2010 r. do 2.04.2010 r., od 12.04.2010 do 17.04.2010 r., od 4.12.2014 r. do 2.10.2015 r. i od 8.01.2015 r. do 7.04.2016 r., od 20.07.2017 r. do 30.07.2017 r. i od 17.08.2017 r. do 27.08.2017 r., od 8.02.2018 r. do 31.2.2018 roku odwołująca miała wypłacony zasiłek chorobowy lub macierzyński.

Na podstawie powyżej przedstawionego stanu faktycznego, sąd I instancji wydał powyższy wyrok uznając odwołanie za uzasadnione.

Sąd Okręgowy podkreślał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było to, czy E. W. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej podlegała obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 1 kwietnia 2017 roku.

Stwierdził, że osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. systemowej o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 t.j., dalej ustawa systemowa), a ubezpieczeniu chorobowemu na zasadzie dobrowolności (art. 11 ust. 2 ustawy systemowej).

W uzasadnieniu odwołania E. W. powoływała się na fakt, że w spornym okresie prowadziła działalność gospodarczą, zasadniczo organizując imprezy okolicznościowe zgodnie z zamówieniami klientów, jednak za swoje usługi w tym okresie wystawiała faktury jedynie swojemu ojcu, w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Z uwagi na początkowy charakter działalności o tym profilu osiągała niewielkie dochody, co nie jednak nie stanowiło przeszkody w opłacaniu składek od wysokiej podstawy.

Zgodnie z cytowanym art. 6 ustawy systemowej, obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym podlegają z mocy prawa osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą oraz osoby z nimi współpracujące. Obowiązek ten nie jest uzależniony od woli ubezpieczonego i organu rentowego. Powyższa sytuacja nie zachodzi, gdy ubezpieczony prowadzi działalność pozbawioną cech działalności gospodarczej (patrz uchwała Sądu Najwyższego z 6 grudnia 1990 roku, sygn. akt III UZP 21/90). W ustawie nie zdefiniowano jednak pojęcia „działalności pozarolniczej”, a jedynie zawarto odwołanie do obowiązującej w spornym okresie ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, która w art. 2 definiowała „działalność gospodarczą„ jako zarobkową działalność wytwórczą budowlaną, handlową i usługową, a nadto poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodową, wykonywaną w sposób ciągły i zorganizowany.

Obecnie ustawa z dnia 6 marca 2018 roku Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292.) definiuje działalność gospodarczą jako zorganizowaną działalność zarobkową, wykonywaną w imieniu własnym.

Natomiast wykonywanie pozarolniczej działalności gospodarczej (zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem judykatury) obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie w celu zarobkowym czynności należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzających do zaistnienia takich czynności gospodarczych (czynności przygotowawczych). Do takich czynności należy zaliczyć np. poszukiwanie nowych klientów, zamieszczanie ogłoszeń, zakup niezbędnych towarów, przygotowanie zaplecza organizacyjnego, zgłoszenie dla celów podatkowych i ubezpieczeniowych. Wszystkie te czynności pozostają w ścisłym związku z działalnością usługową, zmierzają bowiem do stworzenia właściwych warunków do jej wykonywania, a w rezultacie podjęcia czynności zmierzających bezpośrednio do rozpoczęcia prowadzenia działalności (por. wyrok Sądu Najwyższego z 25 listopada 2005 r., I UK 80/05, postanowienie Sądu Najwyższego z 17 lipca 2003 r., II UK 111/03, wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 17 grudnia 2003 r., III AUa 1531/03).

Odnosząc powyższe do sytuacji odwołującej Sąd Okręgowy stwierdził, że w spornym okresie prowadziła ona działalność gospodarczą, która faktycznie stanowiła kontynuację działalności zainicjowanej we wrześniu 2014r. Od kwietnia 2017r. E. W. wykonywała usługi administracyjno – biurowe na potrzeby firmy swojego ojca w zakresie prowadzenia dokumentacji, jej kompletowania, wystawiania i archiwizowania w ramach tej części jego działalności, która wiązała się z funkcjonowaniem (...)tj. (...)w S., a nadto organizowała imprezy okolicznościowe takie jak wesela komunie i inne uroczystości, na które było zainteresowanie wśród klientów zgłaszających się do firmy jej ojca – H. M.. Potwierdzili to świadkowie w osobach P. M. (1), W. K., R. M., H. M., J. B. (2). Wszystkie ww. osoby potwierdziły, że odwołująca osobiście zajmowała się w spornym okresie organizowaniem imprez okolicznościowych i to z nią klienci (...) prowadzili rozmowy co do szczegółów imprezy. Zatem zamiarem odwołującej było prowadzenie działalności gospodarczej i pozyskiwanie klientów dla działalności jej ojca, których obsługa dawała także przychody jej firmie.

Bez znaczenia pozostają argumenty organu rentowego związane z faktycznym zawieszeniem poprzednio prowadzonej przez odwołującą działalności gospodarczej od kwietnia 2016r. Sąd Okręgowy podkreślił, że zaoferowane przez odwołującą dowody pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego, w którym poszczególne okoliczności i zdarzenia są ze sobą powiązane, można stwierdzić ich logiczne następstwo, a nadto podejmowane przez odwołująca działania w sposób przekonujący zostały umotywowane. Zaznaczenia wymaga, że już w poprzednim okresie prowadzenia działalności – co do której pozwany organ rentowy, po dokonaniu czynności sprawdzających, nie zgłosił zastrzeżeń w zakresie faktycznego jej prowadzenia i uzyskiwania przychodów na pokrywanie wysokich składek – odwołująca prowadziła wstępne rozeznanie, co do możliwości rozszerzenia działalności jej ojca, właśnie o usługi związane z prowadzeniem (...) i z organizowaniem w niej uroczystości zgodnie z zapotrzebowaniem klientów. Obsługa i organizowanie takich uroczystości miały także poszerzyć zakres usług świadczonych przez odwołującą, z tym że wiązało się to ponownie ze ścisłą współpracą z firmą ojca. Niemniej ten rodzaj usług miał uzupełniać zakres prowadzonej dotąd przez odwołującą działalności obejmującej głównie czynności polegające na wykonywaniu analiz rynku nieruchomości, wycen, a także prowadzeniu podstawowej obsługi administracyjno – biurowej dla kancelarii zajmujących się obrotem nieruchomości. Przerwa w prowadzeniu działalności spowodowana była koniecznością kontynuowania opieki nad pierwszym dzieckiem. Podjęcie działalności od kwietnia 2017r. nastąpiło w czasie, gdy zapotrzebowanie na organizowanie uroczystości rodzinnych i imprez było największe (komunie, śluby), a nadto zainteresowanie klientów tego rodzaju działalnością firmy (...) dawało odwołującej słuszne przekonanie, że będzie to dochodowy rodzaj wykonywanych przez nią usług. Poza tym w tym czasie odwołująca nie była w kolejnej ciąży, ani też nawet jej nie planowała.

Jak zaznaczył Sąd Okręgowy, argument pozwanego, że odwołująca zdecydowała się na podjęcie działalności w celu korzystania ze świadczeń z tytułu zasiłków wynikających z bycia w ciąży ,również nie może być uznany za słuszny. Ciąża odwołującej nie była też przeszkodą w prowadzeniu wznowionej działalności. E. W. swoją działalność i związane z nią czynności mogła prowadzić korzystając ze środków komunikacji na odległość, ewentualnie spotykając się z klientami w (...) lub w P., zatem należy uznać, iż nie była to ciężka praca i taką pracę mogła wykonywać kobieta w ciąży.

Sąd Okręgowy w pełni podzielił stanowisko, wyrażone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2006 r. sygn. akt I UK 186/05, zgodnie z którym korzystanie ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego na skutek podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu samo w sobie nie mogłoby być określone jako sprzeczne z prawem. A zatem nawet przyjmując, że odwołująca mając wiedzę o ciąży czy nawet planując ją, podjęła działalność gospodarczą, żeby uzyskać świadczenie, to jej zachowanie nie zasługiwałoby na ochronę prawną tylko wtedy, gdyby nie zachodziłyby przesłanki do objęcia jej ubezpieczeniem.

Organ rentowy wskazywał, że odwołująca nie przedstawiła dowodów, w szczególności w postaci dokumentów, które potwierdziłyby, że w istocie podjęła działalność gospodarczą. Organ ten podkreślał, że jedyne dokumenty przedstawione przez odwołująca, to faktury VAT wystawione na firmę jej ojca. Sąd Okręgowy zauważył, że formalnie właścicielem (...) był H. M.. Pomagał on też przy organizacji imprez. Zatem odwołującą i firmę jej ojca łączyła nieformalna umowa współpracy przy organizacji imprez okolicznościowych. To H. M. podpisywał umowy dotyczące udostępnienia S. oraz organizacji imprezy. A zatem forma rozliczenia między odwołującą a firmą jej ojca jest okolicznością potwierdzająca prowadzenie przez odwołującą działalności gospodarczej. Jednocześnie organ wskazuje, że odwołująca uzyskiwała straty w 2017 roku zamiast realnych dochodów, pomijając, że był to pierwszy rok działalności na nowym obszarze organizacji imprez okolicznościowych, a także pierwszy rok po odwieszeniu działalności gospodarczej. Zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego należy przyjąć, że strata w pierwszym okresie działalności jest naturalnym ryzykiem podejmowanym przez przedsiębiorcę. Podobnie należy potraktować maksymalną podstawę wymiaru składek zadeklarowaną przez odwołującą. Składki były opłacane terminowo i w prawidłowej wysokości. Jednocześnie organ rentowy nie kwestionował wtedy podstawy ich wymiaru i składki opłacane przez odwołującą przyjmował.

Reasumując, zdaniem Sądu Okręgowego E. W. podjęła czynności gospodarcze w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Powyższe działania, z mocy prawa, związane są z obowiązkowym tytułem do ubezpieczeń społecznych oraz do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego. Obowiązek ten aktualizuje się samoistnie, automatycznie i nie wymaga żadnej decyzji organu rentowego w tym zakresie i tak samo jak nie jest zależny od woli ubezpieczonego.

Wobec treści przywołanych przepisów prawa materialnego, dokonanych ustaleń faktycznych oraz w oparciu o treść art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż stwierdził, że E. W. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu oraz dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1 kwietnia 2017 roku.

O kosztach postępowania sąd ten orzekł w myśl art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).

Wyrok ten w całości apelacją zaskarżył pozwany organ rentowy zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 233 § l k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego skutkujące błędnym ustaleniem, iż E. W. podlega jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym, na skutek przypisania zbyt wielkiej wagi zeznaniom świadków H. M., P. M. (1), W. K., R. M. i J. B. (2) oraz powódki E. W. z pominięciem innych dowodów w sprawie, co doprowadziło Sąd Okręgowy, poprzez dowolność w ustaleniach faktycznych, do wniosków sprzecznych tak z materiałem dowodowym sprawy jak i z logiką i doświadczeniem życiowym;

- naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 6 ust. l pkt 5, art. 11 ust.2, art.12 ust. l, art.13 pkt 4 Ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń, poprzez uznanie na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, iż E. W. jako osoba prowadząca działalność gospodarczą podlega obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym

Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku i oddalenie odwołania wnioskodawczyni w całości, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Poznaniu celem ponownego rozpoznania, nadto o zasądzenie na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odwołująca E. W., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od organu rentowego na rzecz odwołującej zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja pozwanego organu rentowego okazała się zasadna. , jako że takimi okazały się podniesione w niej zarzuty.

Zdaniem sądu odwoławczego, sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, jednak na jego podstawie dokonał błędnej oceny prawnej, co skutkowało zarzuconym w apelacji naruszeniem przepisów prawa procesowego, a w dalszej konsekwencji, naruszeniem przepisów prawa materialnego.

W efekcie, co do rozstrzygnięcia sądu I instancji należało stwierdzić, że zostało ono podjęte na skutek niewłaściwej subsumpcji ustaleń faktycznych pod odpowiednie dyspozycje przepisów prawa materialnego.

Sąd Apelacyjny odmiennie ocenił charakter czynności wykonywanych przez odwołującą od dnia 1 kwietnia 2017r. na rzecz firmy jej ojca H. M.. Wbrew stanowisku odwołującego i sądu I instancji, zdaniem Sądu Apelacyjnego, odwołująca w tym okresie nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej. Świadczą o tym ustalenia poczynione w sprawie zarówno w trakcie postępowania przed organem rentowym, jak i dowody zebrane w trakcie sporu przed Sądem Okręgowym.

Sąd odwoławczy podziela pogląd skarżącego , że dowody te nie dają podstaw do uznania za trafne stanowiska odwołującej. Zasadny jest zarzut skarżącego ,że oceniając je , sąd I instancji naruszył granice swobodnej oceny dowodów, przewidzianej przez art. 233 § 1 k.p.c.

Spór w analizowanej sprawie sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organ rentowy stwierdził, że E. W., jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą ,nie podlegała obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu i dobrowolnie ubezpieczeniu chorobowemu od 1 kwietnia 2017 roku.

W kwestii dotyczącej podlegania ubezpieczeniom społecznym należy odnieść się do treści art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (j.t.Dz.U.2021.423.), zgodnie z którymi, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym oraz wypadkowemu podlegają, w szczególności osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność.

Jak stanowi art. 8 ust. 6 cyt. ustawy, za osobę prowadząca pozarolniczą działalność uważa się osobę prowadzącą pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie przepisów o działalności gospodarczej lub innych przepisów szczególnych.

Z kolei, w myśl art. 13 pkt 4 tego aktu prawnego, obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność pozarolniczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności.

Natomiast zgodnie z treścią art. 36 pkt 11 powołanej ustawy, każda osoba w stosunku, do której wygasł tytuł do ubezpieczeń społecznych, podlega wyrejestrowaniu z tych ubezpieczeń.

Zgodnie z przepisami obowiązującej w okresie objętym sporem ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (j.t.Dz.U.2015.584.) działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły (art. 2). Jak wynika z art. 14 ust. 1 w/w ustawy przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą w dniu złożenia wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Cechą działalności gospodarczej jest więc ponad wszelką wątpliwość jej wykonywanie w sposób ciągły na rachunek i ryzyko osoby prowadzącej działalność gospodarczą. Prowadzenie działalności występuje zarówno w okresach faktycznego wykonywania usług, jak też w okresach wykonywania innych czynności związanych z tą działalnością – takich jak: poszukiwanie nowych klientów, promowanie swoich usług, remont lokalu, a zatem podejmowania wszelkich działań, które zmierzają do stworzenia właściwych warunków do wykonywania działalności gospodarczej.

Przedsiębiorca sam dysponuje swoim czasem przeznaczonym na wykonywanie działalności i może go wykorzystać na bezpośrednie świadczenie usług, a także na czynności pomocnicze, zmierzające w przyszłości do efektywnego wykonywania działalności zarobkowej. Tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się , na co wskazano już wyżej, że istotnym elementem działalności gospodarczej jest jej prowadzenie na własny rachunek i ryzyko przedsiębiorcy, co oznacza, że nie można sprowadzać prowadzenia działalności gospodarczej do wykonywania tylko takich czynności, które przynoszą dochód.

Prowadzenie działalności pozarolniczej (gospodarczej) w rozumieniu przepisu art. 13 ust. 4 ustawy systemowej obejmuje nie tylko faktyczne wykonywanie czynności należących do zakresu tej działalności, lecz także czynności zmierzające do zaistnienia takich czynności gospodarczych (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 17 grudnia 2003 r., III AUa 1531/03).

Ubezpieczenie z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej powstaje z mocy prawa. Używane w decyzjach sformułowanie „obejmuje ubezpieczeniem społecznym”, nie zmienia faktu, że ubezpieczenie społeczne powstaje z mocy prawa, a decyzja organu rentowego ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający powstanie tego prawa w momencie ziszczenia się ustawowych przesłanek. Analogiczne postrzeganie w/w kwestii zostało ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 25 listopada 2005 r. (I UK 80/05) wskazał, że we wskazywanym powyżej przepisie ustawy systemowej (art. 13 pkt 4 ) chodzi o faktyczne wykonywanie działalności pozarolniczej, w tym gospodarczej, co oznacza, iż wykonywanie tejże działalności, to rzeczywista działalność o cechach określonych w przywołanym art. 2 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czyli działalność zarobkowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

W innych orzeczeniach ( patrz m.in. uchwała SN z dnia 6 grudnia 1991r.sygn.akt III CZP 117/19) jako cechy działalności gospodarczej wskazywano zawodowy ,stały charakter, związaną z tym powtarzalność podejmowanych działań, podporządkowanie zasadzie racjonalnego gospodarowania oraz uczestnictwo w obrocie gospodarczym.

Pozwany organ rentowy zarzucił naruszenie prawa procesowego - art. 233 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie sądu odwoławczego jest to zarzut zasadny ponieważ istotnie, w okresie, którego dotyczy spór, nie ma żadnych dowodów na to, że odwołująca prowadziła własną działalność gospodarczą , a wiec działania o wskazywanych powyżej cechach.

Trafnie podnosił skarżący, że praktycznie niemal wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie w postaci zeznań i oświadczeń dają jedynie podstawę do twierdzenia, że odwołująca wykonywała pewne czynności, które składały się na pomoc ojcu H. M. w prowadzeniu jego działalności gospodarczej w części związanej z prowadzeniem przez niego (...).

Żaden ze świadków, poza ojcem odwołującej, tak w rzeczywistości nie potwierdził ,że odwołująca prowadziła działalność gospodarczą. Wszyscy postrzegali jej związek z działalnością, jaką prowadził H. M. ale z zeznań świadków zdaje się to być postrzegane jako pomoc w prowadzeniu ww. domu, pracę pracownika ,w szczególności na stanowisku menagera ,ewentualnie jako pracę wykonywaną w ramach firmy rodzinnej ,prowadzonej przez ojca odwołującej. Podobnie zresztą postrzegał to ten ostatni ,bo choć twierdził ,że odwołująca pomagała mu w ramach swojej działalności gospodarczej, to przyznał też ,że prowadzi własny interes korzystając z pomocy najbliższej rodziny tj. m.in. syna i córki.

Nie było w sprawie sporu co do tego, że wszyscy korzystający z usług (...) zawierali umowy z firmą (...).

Firma ta zatrudniała też wszystkich z obsługi S.. Jak to już wyżej wskazano, wszyscy kontrahenci korzystający z usług firmy ojca odwołującej, kojarzyli odwołującą jako osobę reprezentującą firmę ojca, ewentualnie zarządzającą z ramienia właściciela (...). Oczywistym jest, że nie jest to równoznaczne z twierdzeniem, że odwołująca prowadziła działalność gospodarczą.

Oceniając pracę wykonywaną przez odwołującą w związku z działalnością prowadzoną przez jej ojca ,nie sposób doszukać się w niej większości wskazanych wyżej cech, jakimi winna się cechować pozarolnicza działalność gospodarcza.

Zarobkowy charakter, zorganizowanie, ciągłość, ponoszenie ryzyka przez prowadzącego tę działalność, podporzadkowanie działań zasadzie racjonalnego gospodarowania – w ocenie sądu odwoławczego w pracy odwołującej wykazywanej w niniejszym procesie trudno dopatrzeć się każdej z tych cech działalności gospodarczej.

I tak trudno mówić o zarobkowym charakterze tej działalności, kiedy za rok 2017 odwołująca nie miała żadnych kontrahentów prócz swojego ojca, a temu wystawiła wyłącznie 3 faktury i to za usługi związane z administracyjną obsługą biura, z czego jedynie 2 w okresie ,kiedy była zdolna do pracy (faktura z 31.05.2017 na kwotę 1230 zł, a poza tym z 19.07.2017r. na kwotę 1845 zł i z 31.10.2017r. na kwotę 1845 zł).

Nie było sporu co do tego , że w 2017r. odwołująca z działalności gospodarczej wykazała w rocznym zeznaniu podatkowym przychód w wysokości 4000 zł, zaś koszty uzyskania przychodu w kwocie 27.357,14 zł. Według tego zeznania za ww. rok odwołująca odnotowała stratę w wys. 23.357,14 zł. Jednocześnie ,za rok 2017, łącznie dokonała do ZUS wpłaty składek w wys. 28.364,67 zł deklarując przy tym do ich wymiaru podstawę w maksymalnej kwocie, chociaż z bieżących dochodów z działalności ,w żadnej mierze nie było to możliwe.

Okoliczności powyższe w żadnej mierze nie potwierdzają, aby działalność gospodarcza odwołującej była nakierowana na osiągnięcie zysku z tej działalności , skoro uiszczane składki były wielokrotnie wyższe od osiąganego przychodu. Nie sposób również uznać, że takie działanie nosi znamiona podporządkowania zasadzie racjonalnego gospodarowania. Również uczestnictwo w obrocie gospodarczym w takich okolicznościach należy uznać za co najwyżej symboliczne.

Całkowicie chybiony jest przy tym przyjęty za odwołującą przez sąd I instancji pogląd , jakoby tak niski poziom przychodów wynikał z tego, że był to sam początek prowadzonej działalności ,a do tego w nowej branży ,związanej z obsługą imprez okolicznościowych . Rozmija się on bowiem z faktami. Odwołująca , choć z przerwami , działalność gospodarczą prowadziła od 1 czerwca 1999r. Znacznie wcześniej rozpoczął ją H. M., przy czym ta związana z prowadzeniem (...) - i to z pomocą w tym odwołującej , datowała się od lat 2013/2014. Wynika to zarówno z zeznań odwołującej oraz jej ojca ,jak i z zeznań słuchanych w sprawie świadków i oświadczeń klientów firmy (...).

Rodzi się refleksja , że jeżeli odwołująca pracowała tak często i intensywnie jak to zeznała w szczególności ona sama i jej ojciec , to najwyraźniej czyniła to w ramach jakiegoś innego stosunku prawnego ,a nie w ramach działalności gospodarczej, bo inaczej znalazłoby to z pewnością wyraz w dochodach osiąganych z tej działalności.

Odwołująca nie tylko nie ponosiła jakiegokolwiek ryzyka związanego z prowadzeniem działalności ale nie miała też , poza składkami , jakichkolwiek zauważalnych kosztów prowadzenia takiej działalności. Nie tylko nikogo nie zatrudniała ale również nie miała żadnej siedziby ani też żadnej podpisanej umowy ze swoim jedynym kontrahentem. Trudno w takich okolicznościach mówić o zorganizowanym charakterze działań odwołującej.

Jak to już wyżej wskazano wszystkie ryzyka i koszty ponosił H. M.. To ojciec odwołującej zatrudniał osoby do pracy w (...), on zawierał umowy z klientami (...), on też płacił wszystkim kontrahentom.

Znamienne jest również i to, że jedyne faktury, jakie odwołująca wystawiła w ramach działalności , a o których była mowa wyżej , miały dotyczyć usług związanych z administracyjną obsługą biura H. M.. Potrzeba takich usług wydaje się być co najmniej wątpliwa biorąc pod uwagę fakt, że ojciec odwołującej korzystał z obsługi biura rachunkowego, a odwołująca zamieszkiwała wówczas przede wszystkim w P..

Ponadto ,zarówno w postępowaniu przed organem rentowym jak i przed sądem ,nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów na wykonywanie takiej pracy przez odwołującą.

Sąd Okręgowy zebrał dowody wyłącznie na okoliczność, że odwołująca pomagała przy prowadzeniu i organizacji imprez w (...), zaś inna działalność nie jest udowodniona wcale.

Biorąc pod uwagę ustalenia dokonane w sprawie należy zauważyć, że z punktu widzenia prawa podatkowego działalność odwołującej to czysta strata co nie przeszkadzało, w tym samym czasie , opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne od najwyższej podstawy ,tak ,aby w perspektywie kilku miesięcy korzystać z wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego, związanych z porodem i macierzyństwem. Takie działanie nie jest oczywiście samo w sobie niedozwolone. Na ocenę sporu dokonaną przez sąd odwoławczy zaważyła okoliczność ,że praca wykazana przez odwołującą, jej działania, nie miały cech prowadzenia przez nią pozarolniczej działalności gospodarczej.

Podsumowując Sąd Apelacyjny uznał, że decyzja organu rentowego jest prawidłowa ponieważ odwołująca w okresie , którego dotyczy spór ,nie prowadziła na swój rachunek i na swoje ryzyko działalności gospodarczej. Z dowodów zebranych w sprawie wynikało bowiem, że jej działania nie była nastawione na zysk, nie były zorganizowane, nie były podporządkowane zasadzie racjonalnego gospodarowania , odwołująca praktycznie nie brała udziału w obrocie gospodarczym i co bardzo istotne – nie prowadziła tej działalności na własny rachunek i ryzyko.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd Apelacyjny , uznając zasadność złożonej apelacji ,na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w pkt 1 i oddalił odwołanie (pkt 1 wyroku).

W konsekwencji zmienić należało orzeczenie o kosztach postępowania przed sądem I instancji. Stroną wygrywającą sprawę jest pozwany i to na jego rzecz, na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 k.p.c. ,w związku z § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U.2015.1804.) w sprawie opłat za czynności radców prawnych, należało zasądzić zwrot kosztów procesu za I instancję (pkt 2 wyroku).

O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie przepisu art.98 k.p.c. i przepisu § 10 ust.1 pkt 2 w zw. z § 9 ust.2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22.10.2015r. (Dz.U. 2016 poz.1667)( pkt 3 wyroku).

sędzia Roman Walewski